பேரைச் சொல்லவா.... 🎵🎵

 நண்பர்களே, 

வணக்கம் கபாலி படத்தில்  தலைவர் பேசும் வசனம் போல "வந்துட்டேன்னு சொல்லு.... போன மாதிரியே திரும்பவும் வந்துட்டேன்னு சொல்லு...." இன்று இல்லாவிட்டாலுமே, ஒரு ஜாலியான அடுத்த இன்னிங்ஸை துவங்கத் தேவையான உத்வேகத்தை போன வாரமே நீங்கள் கணிசமாய் வழங்கி விட்டுள்ளீர்கள். Thanks a ton all !! சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் போதெல்லாம் பதிவுகளைப் பறக்க விட வேண்டியதுதான் என்று மண்டைக்குள் மறுக்கா பதிவு செய்து கொண்டுவிட்டேன். காத்திருக்கும் செப்டம்பர் இதழ்களின் மீதங்களைப் பற்றி பேசுவதை தாண்டி இந்தப் பதிவில் எதனைப்  எழுதுவதென்று யோசிக்க அவசியமே ஏற்பட்டிருக்கவில்லை - becos வாரத்தின் நிகழ்வு ஒன்று பதிவின் தலைப்பை எனக்கு தேடித்தந்துவிட்டது...! 

வேறொன்றுமில்லை folks.... 2027 சார்ந்த அட்டவணைக்கான பணிகள் கிட்டத்தட்ட ஓவர் என்ற நிலையில் கதைகளுக்குப் பெயர் வைத்து finishing touches தந்து கொண்டிருந்தேன். ஜூனியர் எடிட்டருக்கு இப்போதெல்லாம் நான் பணியாற்றும் விதம் அத்துப்படி. காலையில் 6 மணிக்கு எழுந்தால் "ஆறரைக்கு ஆளைக்  காணோம்... !" என்று பெயர் வைப்பேன் என்பது தெரியும். 7 மணிக்கு எழுந்தால் ""எமனின் நம்பர் ஏழு " என்று பெயர் சூட்டுவேன் என்பதும் தெரியும். So நான் பணியாற்றுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர், "ஒரே பெயரை மறுக்கா ரிப்பீட் செய்யாமல் எப்படி பார்த்துக் கொள்வீர்கள் ?" என்ற கேள்வியை முன்வைத்தான். நம்ம கைவண்ணத்திலேயே கிட்டத்தட்ட 1200 இதழ்கள் தயாராகி உள்ள நிலையில் எனக்கே அந்த கேள்வி 'ஆமால்ல....ஒரே தலைப்பை இருவேறு கதைகளுக்கு வைத்தும் தொலைத்திருக்கலாமோ ??' என்ற பீதி உருவாகியது. எதையோ சொல்லிச் சமாளித்துவிட்டு முந்தைய இதழ்களின் பட்டியலை எடுத்து ஒருவாட்டி வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த நொடியில் தோன்றியதுதான் தலைப்புகளை மையமாக்கி ஒரு பதிவு எழுதினால் என்ன என்று....?

ஒவ்வொரு கதைக்குமான முதல் திறவுகோல் அதன் தலைப்பு தான் என்பது நமக்குத் தெரியும். இந்தத்  தலைப்புகள் எவ்விதம் தலைக்குள் உதிக்கின்றன ? என்பது எனக்கே இன்றளவும் பிடிபடாத ஒரு புதிரே. வழக்கம் போல ரிவர்ஸ் கியர் போட்டு, லயனின் துவக்க நாளில் போய் நின்றால் - அந்த முதல் இதழான "கத்திமுனையில் மாடஸ்டி" கண்முன்னே நிழலாடுகிறது. ஒரிஜினலாய் இந்தக் கதையின் ஆங்கிலத்திலான பெயர் "The Vanishing Dollybirds"  - அதாவது "மாயமாய் மறைந்து போகும் சிட்டுக்கள்" என்ற அர்த்தத்தில்..! அதுவரையிலும் முத்துக்காமிக்ஸில் பெயர் வைப்பதைப் பார்த்திருந்து பழகியவனுக்கு, முதன்முறையாக நாமளே ஒரு பெயர் சூட்டணுமோ ? என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, மண்டை மொத்தமாய் blank ஆகிப் போயிருந்தது. ஏதேதோ யோசித்துப் பார்த்தாலும், அன்றைக்கு சுத்தமாய் வண்டி செல்ப் எடுக்கவே இல்லை. முத்துக்காமிக்ஸில் அன்று மேனேஜராகப் பணியாற்றி வந்த பாலசுப்பிரமணியனிடம் ஒரு டைட்டில் மட்டும் வைக்கச் சொல்லி கேட்போம் என்றால் - நம்ம ஈகோ அதற்கு இடம் தரவில்லை. அந்தக் கதையின் sequence-ல் மாடஸ்டி இலக்காகி நிற்க, வில்லி கார்வின் அவளைச் சுற்றி கத்திகளை வீசுவார். அந்த ஒரு சீன் மனதில் ஸ்பஷ்டமாய் பதிந்திருக்க, "கத்தி முனையில் மாடஸ்டி" என்ற பெயர் உதயமானது. இது யாரோட கதை என்பதையும் தலைப்பிலேயே சொன்னது போலாயிற்று ; கொஞ்சம் பரபரப்பும் சேர்ந்த டைட்டிலாகவும் அமைந்துவிட்டது என்று நினைத்து அதையே லாக் செய்துவிட்டேன். இன்று யோசிக்கும் போது, அந்தக் கதைக்கு நிச்சயமாய் இன்னும் கொஞ்சம் பெட்டராய் தலைப்பு சூட்டியிருக்கலாம் என்றே படுகிறது. இரண்டாவது இதழுக்குச் சூட்டிய பெயரானது, முழுக்க முழுக்க முத்துக்காமிக்ஸின் தலைப்புகள் தந்த influence தான் காரணம் என்பேன். "மாயாவி in மாம்பலம்"..... "ஜானி in ஜக்கம்பட்டி"..... "லாரன்ஸ் in தல்லாகுளம்" என்று வைக்காத குறையாய், "இமயத்தில் மாயாவி"..... "நயாகராவில் மாயாவி".... "ஜானி in ஜப்பான்".... "ஜானி in லண்டன்".... என்ற ரீதியில் அந்நாட்களது முத்துக்காமிக்ஸ் இதழ்களில் சாகசங்கள் அரங்கேறும் நகரங்களை தலைப்போடு இணைத்திருப்பது என் நினைவில் இருந்தது. மாடஸ்டியின் அந்த இரண்டாவது ஆல்பமானது ஒரிஜினலாய் "The Junkmen" என்ற பெயருடன் இங்கிலீஷில் வெளிவந்திருந்தது. ஆனால் கதைக்களமோ இஸ்தான்புல் என்றவுடன் பச்சக்கென "மாடஸ்டி in இஸ்தான்புல்" என்று ஜோலியை முடித்துவிட்டேன். 

என் பார்வையில் மெய்யாலுமே கொஞ்சம் அர்த்தத்துடன் அமைந்த முதல் தலைப்பானது நமது தானைத்  தலைவரின்  "எத்தனுக்கு எத்தன்" தான் என்பேன் ! அங்குமே original பெயர் அட்டகாசமான ஒன்று The Man Who Stole New York. தமிழில் "நியூயார்க்கைத் திருடிய ஸ்பைடர், ஸ்பைடர் திருடிய நகரம், நகரத்தைக் காணோம், தலைநகரில் டெரர் என்றெல்லாம் ஏதேதோ யோசித்துப் பார்த்தது எனக்கு நினைவுள்ளது. ஆனால் அங்கெல்லாம் எழுந்த முதல் practical சிக்கலை அன்றுதான் அனுபவித்தேன். இன்றைக்குப் போல digital-ல் எழுத்துருக்களை உருவாக்க முடியாது என்பதால் ஓவியர்களே பெயர்களை அழகாய் எழுதித் தருவதுண்டு. எனது original-ஆன முழுப் பெயரைப் போல - சிங்கம்புணரியில்  ஆரம்பித்து ஸ்ரீ லங்கா  வரை நீண்டு செல்லும் title ஆக இருந்தால் painting-க்குள் அதை அடக்குவது நாக்குத் தள்ளும் வேலையாகி போய்க்கொண்டிருந்தது. So கொஞ்சம் க்ரிஸ்ப்பான பெயராய்  இருந்தால் தேவலாம் என்று எதார்த்தம் சொல்லியது. பற்றாக்குறைக்கு இது pocket size வேறு. ஆகையால் "ராஜாதிராஜ... ராஜகம்பீர.... ராஜமார்த்தாண்ட... என்றெல்லாம் இழுத்துக் கொண்டு போக இடமே இல்லை. அந்த நொடியில் எங்கேயோ மண்டைக்குள் strike ஆனதுதான் எத்தனுக்கு எத்தன் என்ற தலைப்பானது. அந்த இளிக்கும் ஸ்பைடரின் close-up மண்டையோடு இந்த title அழகாய் gel ஆனதாக எனக்குப் பட்டது. And the rest is history.....

அடுத்த மாதம் வந்த ஸ்பைடர் கதைக்கோ பெயர்  வைப்பது மறுபடியும் தண்ணீர் குடிக்கச்  செய்யும் சிக்கலாகிப் போனது. எதேதோ முயற்சித்துப் பார்த்தாலும் நச்சென்று  எதுவும் அமையவில்லை. அந்நாட்களில்  "டக்கர்" என்ற வார்த்தை தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்துக்கு அறிமுகமாகி சரளமாய் பேச்சுநடையில் ஐக்கியமாகியிருந்தது. அத்தனை போதாதா நமக்கு ? அந்த மெயின் வில்லனுக்கு "டாக்டர் டக்கர்" என்று பெயர் சூட்டிய கையோடு அதையே கதைக்கும் தலைப்பாக்கி வைத்தேன். மிச்ச மீதியை நமது சிரசாசன SMS-காரர் பார்த்துக் கொண்டார். தொடர்ந்து நாட்களில் கபாலர் கழகம், பாதாளப் போராட்டம், கொலைப்படை என்று வண்டி தடதடக்க ஆரம்பித்ததெல்லாம் நமது இஸ்திரியின் ஒரு பக்கம். ஓரளவிற்கு தலைப்புகளெல்லாம் நேர்கோட்டில் தட்டையாகவே லயனின் துவக்க நாட்களில் அமைந்திருந்தன என்று சொல்வதுதான் பொருத்தமென்று நினைக்கிறேன். எல்லாமே கதையை நேரடியாய் சுட்டிக்காட்டும் விதத்தில் - பழிவாங்கும் பொம்மை, காணாமல் போன கடல், யார் அந்த மினி ஸ்பைடர், தலைவாங்கிக்  குரங்கு என்ற ரேஞ்சிலேயே இருந்து வந்தன. எனக்குத் தெரிய தலைப்புகளில் கொஞ்சமாய் ஒரு வித்தியாச பாணியைத் துவக்கித் தந்தது நமது திகில்தான். 

ஒரு iconic தலைப்பாக, 40 ஆண்டுகள் கழித்தும் தொடர்ந்திடும் இரத்தப் படலம் அதற்கொரு உதாரணம் என்பேன். எனக்கு நினைவில் உள்ள வரைக்கும் அந்நாட்களில் maximum மொக்கை போட்டது இந்த தலைப்பிற்காகத் தான். கதையே முற்றிலும் வித்தியாசமான பாணியிலானது.... and நாம் எதிர்பார்த்திருந்ததற்கு நேர்மாறான துவக்கம் கொண்டது. இந்த அழகில் கதை ஒரு தொடர் வேறு. So, இழுத்துப் போட்டு மொத்துவீர்களா..? தெளிய வைத்துச் சாத்துவீர்களா ? என்பது மட்டுமே அன்றைக்கு எனது பிரதான பயமாக இருந்தது.​ எத்தனை யோசித்தாலும் ஒரு கிளாசிக் தலைப்பு அமையவே இல்லை. "நினைவைத் தொலைத்தவன்".... "நினைவுகளைத் தேடி"..... "இறந்தகால வேட்டை" என்றெல்லாம் மொக்கை மொக்கையாய் தலைப்புகள் தான் தலைக்குள் தாண்டவமாடின. அன்றைய குழப்பத்தில். out of the blue தோன்றியது தான் இரத்தப் படலம் என்ற அந்த டைட்டில். ​தலையில் காயம்பட்டு நினைவிழந்த நிலையில் நமது XIII கரை சேரும் போது, ஏதோ ஒரு sequence-ல் அவரது நினைவுகள் முழுமையும், ரத்தக் கசிவில் அழிந்து போயிருக்கக்கூடும் என்பது போன்றான காட்சி எனக்கு முக்கியமானதாகப் பட்டது. ஆக, கதை நெடுக ரத்தம் சிந்துவது ஒரு பக்கம் இருக்க, நாயகனின் அந்த நினைவற்ற நிலைக்கே மூளையைச் சூழ்ந்திருக்கும் ரத்தப்படலமே காரணம் என்ற ரீதியில் தலைப்பு அமைந்தால் மோசமில்லை என்று தான் நினைத்தேன். 40 ஆண்டுகள் கழித்தும் நமது பயணத்தில் அதிகம் உச்சரிக்கப்பட்டிருக்கும் பெயராக அது பின்நாட்களில் அமைந்திடும் என்பது அன்றைய 19 வயது எடிட்டருக்கு சர்வநிச்சயமாய் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. கேப்டன் பிரின்ஸின் பனிமண்டலக் கோட்டை என்ற தலைப்புமே எனக்கு கம்பீரமானதாய் அன்றைக்கே பட்டது. அந்த அட்டைப் படத்திற்கும் அந்த தலைப்பிற்கும் அழகாய் ஒரு harmony செட்டாகி இருப்பதாக நினைத்தேன். திகில் இதழ்களில் வித்தியாசமான titles தொடர்ந்தது மறுவருடம் 'சாவதற்கு நேரமில்லை' என்ற தலைப்போடு. தொடர்ந்த மாதங்களில் 'முகமற்ற கண்கள்', 'சிரித்துக் கொல்ல  வேண்டும்', 'பற்றி எரியும் பாலைவனம்', 'மரணத்தின் பல முகங்கள்', 'இறந்தவனைக் கொல்லாதே' என்றெல்லாம் நமது தலைப்புகளின் range ஒரு படி வீரியம் பெற்றிருந்தது என்றே சொல்வேன்.

​திகிலில் தலைப்புகள்  கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தன என்றால், மினி லயனிலும், ஜூனியர் லயனிலும் அந்தச் சிக்கலே இருக்கவில்லை. எல்லாமே நேர்கோட்டுக் கதைகள், கார்ட்டூன்கள் என்றபோது - 'ராஜா ராணி ஜாக்கி', 'விண்வெளியில் ஒரு எலி', 'ஒரு நாணயப் போராட்டம்', 'எழுந்து வந்த எலும்புக்கூடு' என்று பஜக் பஜக்கென போட்டுத் தாக்குவது சாத்தியமாகி இருந்தது. And by then - இந்தப் பெயரிடும் படலங்கள் பெரும் கம்பு சுற்றும் கடினங்களாக இருந்திருக்கவுமில்லை ! ஒருகட்டத்தில் கதையோடு பயணிக்கும்போதே தலைக்குள் எழும் முதல் தலைப்பே பொருத்தமானதாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் குடியேறத் தொடங்கியிருந்தது. அப்போதெல்லாம் இப்போது போல 'ஏக்' தம்மில் ஒரு வருஷ அட்டவணைகளை கண்ணில் காட்டும் அவசியங்கள் லேது எனும்போது, அந்த மாதத்து இதழின் கடைசிப் பக்கத்தில் அடுத்த இதழாய் செய்திட வேண்டிய விளம்பரத்திற்கு ஆர்ட்டிஸ்ட்டுகள் விவரம் கேட்கும்போதுதான் இந்தத் தலைப்புப் பஞ்சாயத்தே தலைதூக்கும். So அவசர அவசரமாகவே முக்கால்வாசி நேரங்களில் பேர்களைச் சூட்ட வேண்டியதிருக்கும்.

​இந்த ஊர்களை சம்பந்தப்படுத்தும் பாணியானது அவ்வப்போது கைகொடுக்கத் தவறியதும் இல்லை. எதுவும் தோணாத பட்சத்தில் - 'பிரின்ஸ் in ஆப்பிரிக்கா', 'ஆர்ச்சி in பாரிஸ்' என்றெல்லாம்  தலைப்புகளாக்கியும் விடுவதுண்டு. இடையிடையே 'பெர்முடா படலம்', 'மெக்ஸிகோ படலம்' என்றெல்லாம் படலப் படலங்களும் தொடர்ந்து வந்தன.

​லயனில் கம்பீரமான தலைப்புகள் என்று இன்றும் எனக்குப்படும் சில - நமது இரவுக் கழுகாரின் சாகசங்களைச் சொல்வேன். 'கார்சனின் கடந்தகாலம்' ஒரு cult hit என்பதற்கு அந்தத் தலைப்பும் சிறியதோர் அளவில் உதவியதென்றால் மிகையில்லைதானே ? அப்புறம் மூன்று அத்தியாய சாகசமான 

'ரத்த ஒப்பந்தம்', 'தணியாத தணல்', 'காலன் தீர்த்த கணக்கு' 

என்ற காம்போ இன்றும் எனக்கு நினைவிலிருக்கும் titles.

தலைப்புகளில் "சாவுக்கு சா, காவுக்கு கா" என்று ரைமிங்காக வார்த்தைகள் அமைந்தால் வேலை சுலபம் என்பதும் அந்த பூமர் காலத்து mindset.​ அதற்கேற்ப பார்த்தீர்களெனில் 

'ஆர்ச்சிகோர் ஆர்ச்சி', 

'கானகத்தில் கண்ணாமூச்சி', 

'வாரிசு வேட்டை', 

'யமனுக்கு யமன்', 

'திக்குத் தெரியாத தீவில்', 

'யமனோடு யுத்தம்', 

'ஏரியில் ஒரு எரிமலை', 

'பலி கேட்ட புதையல்', 

'மேடையில் ஒரு மன்மதன்', 

'பூமிக்கொரு பிளாக்மெயில்' 

என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். நம் நேரத்திற்கு அதுபோலான ரைமிங் தலைப்புகள் கதையோடும் எப்படியோ பொருந்திப்போய்விட, அந்நாட்களில் உங்களை impress செய்வது எனக்கு சாத்தியமாகிப் போனது. இன்னும் பட்டியலை எடுத்துப் பார்த்தால் கெக்கபிக்கவென்று சிரிப்புதான் வருகிறது. 

'கானகத்தில் கலவரம்', 

'பறக்கும் பரலோகம்', 

'மலையோடு மல்யுத்தம்',  

என்று இஷ்டத்திற்கு போட்டுத் தள்ளியிருக்கிறேன்.

​இந்தக் கூட்டணி இதழ்கள் — அதாவது பல கதைகளின் combo-வில் வந்த இதழ்களுக்கு எப்படியோ அந்நாட்களிலேயே, கம்பீரமாகவே தலைப்புகள்  செட்டாகி இருப்பதாக  இன்று லிஸ்ட்டைப் பார்க்கும்போது மனதில் படுகிறது. 'லயன் மெகா ட்ரீம் ஸ்பெஷல்' ஆரம்பித்து வைத்த பாணியை 'லயன் ஜாலி ஸ்பெஷல்', 'கவ்பாய் ஸ்பெஷல்' என்றெல்லாம் தொடர்ந்திருந்தோம்.

​ஆனால் மெய்யாலுமே எல்லாமே ஒரு கியர் உசக்கே செல்ல ஆரம்பித்தது நமது இரண்டாம் வருகையைத் தொடர்ந்தான தருணங்களில்தான் என்பேன். நாம் கம்பேக் செய்த நொடியில் எனக்கு அந்த இதழினை 'The கம்பேக் ஸ்பெஷல்' என்று பெயரிட அரைக்கால் நொடி கூட பிடிக்கவில்லை. 'இல்ல இல்ல, நாங்க எப்பயும் போல இங்கேயே இருக்கத்தானே செய்கிறோம்' என்று பாசாங்கெல்லாம் செய்திடத் தோன்றவே இல்லை. 'ஆமாம், தேசாந்தரம் போயிருந்தோம், இதோ திரும்ப வந்தாச்சு' என்று சொல்வதில் ஒரு நயம் இருக்கும் என்று மனதில்பட்டது. So, அதைக் கொண்டு அமைத்ததுதான் 'The கம்பேக் ஸ்பெஷல்' என்ற தலைப்பு. அதைத் தொடர்ந்து வந்த சில தலைப்புகளெல்லாம் நீங்கள் வழங்கியவை. 

'லயன் நியூ லுக் ஸ்பெஷல்', 

'லயன் டபுள் த்ரில் ஸ்பெஷல்', 

'சூப்பர் ஹீரோ சூப்பர் ஸ்பெஷல்', 

The Wild West ஸ்பெஷல்

'ஹாட் அண்ட் கூல் ஸ்பெஷல்', 

'ஆல் நியூ ஸ்பெஷல்' 

என்றெல்லாம் வரிசைக்கு ஸ்பெஷல் தோசைகளை சுட்டுத்தள்ள ஆளுக்கொரு கை மாவு நல்கிய நாட்கள் மறக்க இயலாதவை.

​நமது இரண்டாம் வருகையில் முதல் வித்தியாசமான தலைப்பாக எனக்குப் படுவது 'Green Manor'. அந்தத் த்ரில்லிக்கச் செய்யும் சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு 'மனதில் மிருகம் வேண்டும்' என்று வைத்தது ரொம்பவே 'ரிச்'சான தலைப்பு என்று இன்றைக்கும் எனக்கு ஒரு எண்ணம் உண்டு. அதேபோல ஏதோ ஒரு ஜனவரியின் புத்தக விழா சமயத்தில் வெளியான கமான்சே இதழுக்கு 'யுத்தம் உண்டு எதிரி இல்லை' என்ற டைட்டில் கூட நம்ம ரேஞ்சுக்குக் கவித்துவமான தலைப்பாக இன்றும் கவிஞர் முத்துவிசயனாருக்குத் தோன்றுவதுண்டு. ​'எஞ்சி நின்றவனின் கதை' என்ற தலைப்பிலும் ஒரு கம்பீரம் இருப்பதை உணரலாம். 'நில் கவனி சுடு' என்று நம்ம தலை தெறிக்கவிட்டது 2014-ன் ஹைலைட் என்று நினைக்கிறேன். தொடர்ந்த தலைப்புகளுள் 'ஆத்மாக்கள் அடங்குவதில்லை' என்பதும் எனக்கு ரொம்பவே பிடித்திருந்ததொரு பெயர். And of course, மறக்கவே முடியாத 'லயன் மேக்னம் ஸ்பெஷல்'! இந்தப் பெயருக்கு எத்தனை அலசி ஆராய்ந்து இதில் fix ஆனோம் என்பதெல்லாம் இந்தப் blog-ன் ஒரு மறக்க இயலாத அத்தியாயம் என்பேன்.

​அதனைத் தொடர்ந்து வந்த 'தேவரகசியம் தேடலுக்கல்ல' தலைப்பு உருவான விதம் இந்த நொடி கூட எனக்கு நினைவிலுள்ளது. கதையெல்லாம் வந்தாச்சு, அட்டகாசமான கதை என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் ஏனோ டைட்டில் மட்டும் 'சிங்கிடி ஜிங்கிடி' ரகத்தில்தான் செட் ஆகிக் கொண்டே இருந்தது. உச்சரிக்கும்போதே பவர்ஃபுல்லான உணர்வைத் தரும் விதமாய் இந்த டைட்டில் அமைந்தால்தான் ரசிக்கும் என்ற எண்ணத்தில் அல்லாடிக் கொண்டிருந்தேன். பொதுவாகவே சிவகாசியில் அத்தனை பெரிய வீதிகளும் கிடையாது, ஆளைத் தூக்கிப் போகும் traffic-ம் கிடையாது. ஆகையால் வீட்டிற்கோ, ஆபீஸிற்கோ போகும்போது மண்டையை இதுபோல் ஏதேனும் சிந்தனைகளுக்குள் தொலைத்துவிட்டபடியே பயணிப்பது வழக்கம். நம்பினால் நம்புங்கள் guys, மிகச்சரியாக நமது ஆபீஸுக்குச் செல்லும் வழியில் உள்ளதொரு தேவாலயத்து வாசலைக் கடப்பதற்கு முன்னே மண்டையில் flash ஆன டைட்டில்தான் இது ! நம்ம சோன்பப்டி தாடி லியோனார்டோ தாத்தாவின் தலைக்குள் ஐடியா பல்ப் பளீரென்று எரிவது போல், அந்தப் பகலில் சாலையோரமாய் என் தலைக்குள் உதித்ததுதான் 'தேவரகசியம் தேடலுக்கு அல்ல'. கிட்டத்தட்ட அதே  நேரத்தில் வாங்கி இருந்த இன்னொரு கதையான 'THE HALLOWEEN BLUES' என்ற ஆல்பத்திற்கும் இதே போலவே ரோட்டில் ஷண்டிங் அடிக்கும் போதுதான் தலைப்பு செட் ஆனது. ​12 ஆண்டுகள் கழிந்தும் கைவசம் ஸ்டாக் இருந்தாலும் கூட, இன்னமும் ஒவ்வொரு புத்தக விழாவையும் தெறிக்கவிடும் அந்தத் திகில் ஆல்பத்தின் வெற்றிக்கு ஒரு சிறு காரணமாய் அமைந்திருப்பது 'இரவே..இருளே....கொல்லாதே' என்ற அந்த தலைப்புதான் என்பேன். தொடர்ந்த நாட்களில் 'வல்லவர்கள் வீழ்வதில்லை', 'நித்தமும் குற்றம்', 'ரௌத்திரம் பழகு', 'ஆதலால் காதல் கொள்ளாதீர்', 'சாத்வீகமாய் ஒரு சிங்கம்', 'வாராதோ ஒரு விடியலே' என்றெல்லாம் வண்டி ஓடி வந்தது.

​நடுநடுவே "கருப்புதான் எனக்கு பிடிச்ச கலரு" என்ற ரேஞ்சில் சில தலைப்புகளும் தொடராதில்லை ! 'மரணத்தின் நிறம் பச்சை', 'சீற்றத்தின் நிறம் சிகப்பு', 'என் சொக்காயின் நிறம் நீலம்' என்ற ரேஞ்சுக்கு நடுநடுவே டைட்டில்களைப் போட்டு, தஞ்சாவூர் கல்வெட்டுகளில் இல்லாவிட்டாலும் ஏதாச்சும் ஒரு வயல்காட்டில் எழுதி வைக்கப் பேர்கள் உருவாக்கிய இஸ்திரி நமக்கு உண்டு. தொடர்ந்த நாட்களில் 'பிரியமுடன் ஒரு பிணையக்கைதி', 'கேடியும் ஒரு கோடியும்', 'தற்செயலாய் ஒரு ஹீரோ' என்றெல்லாம் பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோது, another good one என என்னை நினைக்கச் செய்தது 'சர்வமும் நானே' என்ற தலைப்புதான். 

நிஜத்தைச் சொல்வதானால் அந்த சாகசத்திற்கு இந்தத்  தலைப்பானது முழுப் பொருத்தம் என்றெல்லாம் சொல்லவே மாட்டேன். மாறாக அது நமது பயணத்தில் சகலமுமாய் அமைந்து போய்விட்டிருந்த தலைவர் டெக்ஸின் பெருமையைப் பறைசாற்றும் பெயராக நான் பார்த்தேன். And அதே கோணத்தில் நாம் அனைவருமே பார்த்தோம் என்பது அந்த இதழின் smash hit ஸ்டேட்டஸுக்குக் காரணமாகிப்போனது மெய்தானே...? ​'நீதிக்கு நிறம் ஏது..?', 'திரை விலகும் நேரம் இது', 'தடை பல தகர்த்தெறி', 'இது கொலையுதிர்காலம்' என்றெல்லாம் சற்றே வித்தியாசமான titles சகிதம் நமது பயணம் தொடர்ந்தது இந்த இரண்டாவது இன்னிங்ஸின் போது. இப்போதெல்லாம் கதையோடு டிராவல் செய்வது போல், அதே சமயம் தலைப்பிலேயே கதையைப் போட்டு உடைத்துவிடாத பாணியில் டைட்டில்ஸ் இருக்க வேண்டும் என நிரம்பவே மெனக்கெடுகிறோம். இதோ சமீப டெக்ஸ் கதைகளில் கூட கொஞ்சம் வழக்கமான ஆக்ஷன் டெம்ப்ளேட் இல்லாமல் 'என் இனிய பொய்யே', 'உதிரம் பொழியும் நிலவே', 'தலைநகரில் தலைமகன்', 'பனிமண்டல போராளிகள்' ; நித்திரை மறந்த நித்தியன் என்றெல்லாம் வித்தியாசம் காட்ட முனைந்து வருகிறோம். Of course, sometimes we get it right, sometimes we don't. ஆனால் by far இந்த இரண்டாவது இன்னிங்ஸில் நமது பெயர் சூட்டல்கள் துவக்க நாட்களை விட ஒரு படி பெட்டர் என்பதே எனது எண்ணம்.

As titles go, இன்றைக்கு என் தலைக்குள் TOP என்று படும் சிலவற்றை இங்கே பட்டியலிடுகிறேன் பாருங்களேன்:

​பிஸ்டலுக்கு பிரியாவிடை

​சாம்பலின் சங்கீதம்

​நிஜங்களின் நிசப்தம்

​கர்மாவின் சாலையில்

​மறந்தும் மறவாதே

​கலாஷ்னிகோவ் காதல்

நித்திரை மறந்த நியூ யார்க் 

என் சித்தம் சாத்தானுக்கே சொந்தம்

​உங்களது நினைவில் நிழலாடும் தலைப்புகளைப் பற்றி சொன்னீர்களெனில் இந்த பதிவை கொஞ்சம் களைகட்ட செய்யலாம் மக்களே. Why not give it a try?

And - இரத்தப் படலம் சாகசத்தை முழுமையையும் இன்று அறிவீர்கள் ! இந்த நொடியில் - அதற்கு சாலச் சிறந்த தலைப்பாய் ஒன்றைச் சூட்டுவதாயின் உங்க சாய்ஸ் என்னவாக இருக்கும் guys ? ஆளுக்கு மூன்றே பெயர்கள் தான் !! ஓ.கே.வா ?

அப்புறம் செப்டெம்பர் புக்ஸ் எல்லாமே பைண்டிங்கில் உள்ளன folks - புதன் or வியாழனன்று கிளம்பிடும் ! இதோ - அவற்றின் அட்டைப்பட ப்ரீவியூஸ் மாத்திரம் இங்கே ! புக்ஸ் புறப்படும் தினத்தன்று அவற்றின் களங்கள் பற்றி எழுதுகிறேன் - இந்தப் பதிவினை இதற்கு மேலும் நீட்டிக்க தம் லேது !! 

Bye all...see you around ! பூனைமண்டை டிடெக்டிவ் சாரோடு இந்த ஞாயிறு பயணிக்க வேண்டியுள்ளது !! Have a lovely Sunday !!

பதிவின் பாதையில்... !

 நண்பர்களே, 

வணக்கம். "இன்று பதிவுக்  கிழமை". இந்த வரியை blog-லும் சரி, வாட்சப் குழுக்களிலும் சரி, வாரந்தோறும் சனியன்று  பார்த்து வருகிறோம் தான். And சமீப வாரங்களாகவே "போதுமே இந்தப்  பதிவுப்  பக்கம்" என்று நான் சண்டித்தணம் செய்து வருவதும் தெரிந்த விஷயமே. In fact ஒரு ஈரோடு வாசக சந்திப்புக்குப்  பிற்பாடு பதிவினைப்  போட நான் முனையாதது இதுவே முதல்முறை. So எந்த அளவிற்கு ஆளில்லா டீக்கடையில் ராகி மால்ட் ஆத்தும் பணியானது அலுத்துவிட்டது என்பது புரிந்திருக்கும். But "நாங்க பதில் போடாட்டியும் படிக்கத்தான் செய்யறோம்பு . So எழுதுவதைத்  தொடரு...!" என்று நண்பர்கள் ஆங்காங்கே பதிவிடுவதையும் பார்க்கத்தான் செய்கிறேன். 

என் பார்வையில் நிலவரம் ரொம்பவே simple folks. உலகமே இன்றைக்கு fast forward-ல் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, காமிக்ஸ் சார்ந்த எல்லாவுமே ஒரு time loop-ல் சிக்கி அதே இடத்தில் நிலைகொண்டிருப்பது சாத்தியமே அல்ல என்பதை நான் கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பாகவே உணர்ந்தும் புரிந்தும் கொண்டேன். And இது குறித்து எவ்வவித வருத்தங்களும், விசனங்களும் என்னுள் கிடையாது. ஏனெனில் காதில் தக்காளி சட்னியைக்  கசிய விடும் அந்தப்  பழமொழி சொல்வது போல "மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது" அல்லவா ? So 2012 முதலாய் நாம் கூடி, கும்மியடித்து வரும் இந்தப் பதிவுப்  பக்கத்தில், நாட்களின் ஓட்டத்தோடு சற்றே அயர்வும்,  நேரமின்மை கொணரும் பொறுமையின்மையும்  குடி புகுந்தது வியப்பு தரும் சமாச்சாரம் அல்ல தானே? ஒரு பதிவை எழுதிட, டைப் அடித்திட ஆகும் நேரமானது கிட்டத்தட்ட ஒரு 48 பக்க லக்கி லூக் கதையை எடிட் செய்வதற்கு அவசியமாகும் அவகாசத்திற்கு இணையானது. And இந்த உழைப்பு புஸ்ஸாகிப் போகும் போது - "போதுமே இந்த மெனக்கெடல் !"  என்று தோன்றுவது இயல்பு தானே  ?  நண்பர்களோடு ஒரு bus பயணம் போகும்போது பேசிக்கொண்டே போவதைப் போலானது இந்தப் பதிவு என்பது எனது பலகாலத்து அபிப்பிராயம். உடன் பயணிப்போரும் பேசிக்  கொண்டே வரும் வரைக்கும் நடுவில் இருப்பவனுக்கு  அலுப்புத்  தட்டாது தான் ! ஆனால் அருகே அமர்ந்திருப்போர் கண் அயர்ந்து விட்டால் லூசாட்டம் ஒண்டியாய்ப்  பேசிக்கொண்டே போவது சுகப்படாது அல்லவா? எனது நிலையும் exactly the same guys. நானாகவே சிரித்து, நானாகவே வருந்தி, நானாகவே சிலாகித்து, நானாகவே வீட்டில் போய் கட்டையைக் கிடத்துவதற்குப்  பதிலாய் கம்யூனிட்டியில் உங்களோடு கரம் கோர்த்து, கும்மியடித்துவிட்டுப் போகலாமே என்பதே எனது எண்ணமாக இருந்து வந்துள்ளது. இதோ - கடந்த ஓரிரு நாட்களிலேயே கணிசமான முக்கிய வினாக்களை அங்கு முன்வைத்து உங்களின் பதில்களையும் பெற்றுக்கொள்ள முடிந்திருந்ததே ? அந்த விதத்தில் blog கொஞ்சம் பழைய அம்பாஸடர் வண்டியைப் போலானது தான் - மறுப்பதற்கில்லை !

"சரி... ரைட்...! புரியுது உன் நிலைப்பாடு. அப்புறம் இந்த பதிவு எதுக்குடா தம்பி ?"  என்ற உங்கள் மைண்ட்வாய்ஸ் கேட்காதில்லை ! ஆபிஸில் ஒரு சமீப மதிய பொழுதில் நிகழ்ந்ததொரு சமாச்சாரம் has a role in this. வழக்கம் போல நம்மவர்கள் போனில் பிஸியாகியிருக்க, நான் உலாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பரபரவென சைக்கிளில் ஒரு பரிச்சயமான உருவம் வந்திறங்கியது. அது வேறு யாருமல்ல நமது மூத்த வாசகரும், சிவகாசியின் மூத்த மருத்துவர்களில் ஒருவருமான டாக்டர் பாலசுப்பிரமணியன் அவர்களே. கிட்டத்தட்ட நாம் கடை திறந்த 1984 முதலாய், லயனின் அதிதீவிர அபிமானி அவர் என்று சொல்வது ஒரு understatement தான். நமது துவக்க நாளது டவுன் ஆபீஸ் அவரது கிளினிக்கிற்கு   ரொம்பவே அருகே என்பதால் தவறாமல் அவரது கம்பவுண்டர் உதவியாளர் மாதாமாதம் நம்ம ஆபீஸில் ஆஜராகி விடுவார் - டாக்டருக்கான இதழ்களை வாங்கிச் செல்ல ! இதழ்களை  வாங்கிப் போன மறுவாரமே, நீல நிற இன்லண்ட் லெட்டரில் டாக்டரின் அலசல்  கடிதமானது, நுணுக்கி நுணுக்கி எழுதப்பட்ட எழுத்துக்களில் வந்து சேரும் ! And அந்தக் கடிதத்தில் இம்மி வெற்றிடமும் இன்றி, ஓரஞ்ச்சாரம் வரை நிறைத்திருக்கும். .​நாம்  சாணித்தாளில் b&w-ல் வெளியிட்டுக்  கொண்டிருந்த நாட்களிலேயே மாய்ந்து மாய்ந்து சிலாகிப்பவர்,  பின்நாட்களில் கலரில், உயர்தரத்தில், தயாரிக்கத் தொடங்கிய பிற்பாடு, ரெகுலராய் அவரே நேரில் வந்து பெற்றுச் செல்வதும் நடைமுறையாகிப் போனது. மாதம்தோறும் ரெகுலராக அவர் வந்தாலும், சில  சமயங்களில் தான் அந்நேரம் நான் ஆபீஸில் இருப்பதுண்டு. அவ்விதம் பார்க்கும் போதெல்லாம்,  அற்புதமான வார்த்தைகளால் மனதை நிறைப்பது நிகழத் தொடங்கியது. "சாரி விஜயன் தபால் எழுத இப்போதெல்லாம் நேரமில்லை...! புக்ஸ் சூப்பர்... தொடருங்கள்.!" என்று அவர் சிரித்த முகத்தோடு சொல்லும்போது, கடுதாசி நின்று போனது  ஒரு குறைபாடாகவே எனக்குத் தோன்றவில்லை தான். இரு வாரங்களுக்கு முன்பாக நிகழ்ந்ததும் மிகச் சரியாக அதுவேதான். பென்ஸ் கார் ஓட்டும் வசதி இருந்தும் அதே சைக்கிளில் இன்னமும் பவனி வரும் டாக்டர் சார் அதே புன்னகையோடு, அதே போல இதழ்களை சிலாகித்துபடி, அதேபோல பாராட்டுக்களையும் தெரிவித்துவிட்டு விடைபெற்றுச் சென்றார்.  அந்த நொடியில்  ஏதோவொரு  பணிக்குள் நான் புகுந்திருந்த, அது அந்நேரம் பெரிதாய் sink in ஆகி இருக்கவில்லை. ஆனால் நேரமின்மை காரணமாய் அவரது அலசல்கள் மட்டுமே தொடரவில்லையே தவிர - வாசிப்பின் மீதிருந்த நேசம் குறையவில்லை என்பது இன்று யோசிக்கும் போது மண்டையில் உரைக்கிறது. And கிட்டத்தட்ட இந்தப்  பதிவு பக்கத்தில் நீங்கள் சொல்லி வருவதும் அதையே தானே ? So கலந்தரையாடல்களில் நீங்கள் கலந்துகொள்ளாவிட்டாலுமே, வாசிக்கத்தான் செய்கிறீர்கள் எனும் போது, மொத்தமாய் கடையைச்  சாத்துவது சரியல்ல என்பது புரிகிறது. அதே சமயம் - முன்போலவே வாராவாரம் பதிவுகளைப் போட்டுத் தாக்குவது என்பதுமே  இந்த fastforward யுகத்தில் ஓவர்கில் ஆகிவிடும் என்று நெருடுகிறது ! So மாதத்தின் இரு வாரங்களில், பதிவுகளை சனியோ, ஞாயிறோ அன்று போடுவதென்று உத்தேசித்துள்ளேன். And maybe ஏதேனும் ஒரு இடைப்பட்ட வாரத்தில்,  பகிர்ந்து கொள்ள எனக்கு வேறு தகவல்கள் இருப்பின், பட்டென்று ஒரு பதிவைப்  புகுத்தி விட்டால் போச்சு.தானே ?  So இந்த நொடியில் இதுவே திட்டமிடல்..!

And பதிவு... பதிவு பற்றிய ஒரு அளவளாவலின் போது, வாடகைச்  சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு சேரனைப் போல பின்னோக்கிப்  போவது தவிர்க்க முடியா ஒரு காரியமாகிறது Becos 13 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக இந்தப்  பதிவு என்ன மாதிரியானதொரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது என்பது அந்நாட்களின் veterans-களுக்கு  நன்றாகவே தெரிந்திருக்கும். So சமயம் கிடைக்கும் போது, சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் போது, "பதிவுகளின் பாதையில்..." என்று flashback படலத்தோடு மொக்கை போடுவதாகவும் இருக்கிறேன். 

இங்கு எல்லாமே வேகம் எடுத்தது 2012-ன் மத்தியில் இருந்து தான் என்பது நினைவுள்ளது அதிலும் "என் பெயர் லார்கோ" இதழ் முதற்கொண்டு கலரில்  முற்றிலும் புதுமையான கதை ஜான்ராவினில்  நாம் பயணிக்கத்  துவங்கிய போது, அது குறித்து எழுதியதெல்லாம் நேற்றைய நிகழ்வு போல் நினைவில் உள்ளது. அந்நாட்களின் ஆகப்பெரிய வில்லன் மொக்கையிலும் மொக்கையான 2G Internet தான். சென்னையில் சகோதரியின் வீட்டில் அமர்ந்து கொண்டு laptop-ல் ஒரு வார்த்தையை டைப்  செய்துவிட்டு, அதன் தமிழுரு தலைகாட்டுவதற்குள் பக்கத்துத்  தெருவில் போய் குல்பி ஐஸ் வாங்கிச்  சாப்பிட்டு விட்டே வந்து விடலாம் என்றொரு சூழ்நிலை!! அந்தப்  பதிவுக்கு மட்டுமே கிட்டத்தட்ட 9 மணி நேரங்கள் மல்லு கட்டியதெல்லாம் நமது வீர சரித்திரத்தின் ஒரு பக்கம். And அந்நாட்களில் ராக்கூத்து என்பது ஒரு ரெகுலரான  சமாச்சாரம் அடுத்த மாதம் வரவிருக்கும் இதழ்களுக்குப்  பெயர் சூட்டும் படலம் அரங்கேறியதெல்லாம் இங்கே தான் என்பது எத்தனை பேருக்கு நினைவுள்ளதோ ? லக்கியுடனான ஆண்டுமலருக்கு  "The New Look Special" என்று பெயர் தந்தீர்கள் ! கேப்டன் ப்ரின்ஸ் & ரிப்போர்ட்டர் ஜானி கதைகள் இணைந்து வெளிவந்த டபுள் ஆல்பமுக்கு Double Thrill Special என்று பெயரிட்டீர்கள் ! எமனின் திசை மேற்கு அப்புறம் கேப்டன் டைகரின் சாகசம் இணைந்து வந்ததற்கு The Wild West Special என்றெல்லாம் இங்கு நம்மவர்கள் பெயர் சூட்டி ரகளை செய்தது ஒரு பொற்காலம். And yes, கையைப்  பிடிச்சு இழுத்தியா ? என்று தொட்டதுக்கெல்லாம் சட்டைக்  கிழிப்புகள் அரங்கேறியதுமே அந்நாட்களின் மறக்க இயலா ஜாகஜங்களே !!

உள்ளதைச் சொல்லப் போனால் துவக்க நாட்களில் சமூக வலைத்தளத்  திசைக்கு முற்றிலும் புதியவனான எனக்கு தலையும் புரியவில்லை - தூரும் புரியவில்லை. எல்லோருக்கும் நல்ல பிள்ளையாக இருக்கத் தானே நினைக்கிறோம்.....? அப்புறமும்  மூத்திரச் சந்தின் இரு பக்கங்களுமே சதா காலத்துக்குத் திறந்தே கிடக்கின்றனவே - why ? என்று மண்டையைச் சொறிந்து கொண்டே பாதி நாட்களைக் கடந்திருப்பேன். ஒரு பதிவெல்லாம் வெளியான சற்றைக்கெல்லாம்,  சட்டசபைக்கு tough தரும் பாணியில், பாட்டில்கள் பறக்காத குறையாக அமளிகள் அரங்கேறிட,   கிட்டத்தட்ட 175 பின்னூட்டங்கள்  பதிவான பிற்பாடும்  அந்தப் பதிவையே, முழுசுமாய்த்  தூக்க நேர்ந்ததும் இன்னமும் நினைவில் உள்ளது. 

But பக்காவான சிமெண்ட் கூரையெல்லாம் போடப்பட்டு மூத்திரச் சந்து பிரமாதமாய் கிரகப்பிரவேசம் கண்டதோ - தங்கக் கல்லறையின் கலர் வார்ப்பு அக்டோபர்  2012-ல் வெளியான நாளில் தான். "இன்னாமா நீ ஒரிஜினல் மொழிபெயர்ப்பை மாத்தப் போச்சு ??? இப்போ எழுதியிருப்பது அதே கருணையானந்தமாக இருந்தாலும் சரி - ஒன்ன வெளுக்காமல் விடமாட்டோம் !" என்று தெளிய வைத்துத், தெளிய வைத்துச்  சாத்தியதெல்லாம் மறக்கத்தான் முடியுமா? அதுநாள் வரையிலும் கம்பளத்தில் நம்ம கிட் ஆர்டின்  பறப்பது போலவே, நானும் ஒரு தனி லெவலில்  பறந்து கொண்டிருந்தேன் என்பது தான் நிஜம். "ஆஹா இந்த ராஜவாழ்க்கையை இத்தனை காலமாய் தவற விட்டுவிட்டோமே...!!"  என்ற மிதப்பு கணிசமாய் உள்ளுக்குள் குடியிருந்தது. ஆனால் தங்கக் கல்லறையில் ஒரு புது ஸ்கிரிப்ட் களமிறங்கிய நொடியில் விழுந்த சாத்துக்கள் சலூன் சண்டையில் டெக்சிடம்  எதிராளிகள் வாங்கும் குத்துக்கள் எப்படி இருக்கும் ? என்பதை எனக்குக்  கண் முன்னே கொணர்ந்து காட்டின. ஓஹோ.... இது முழுக்க முழுக்க பறக்கும் பயணம் மட்டுமல்ல - விஜயகாந்த் பாணியில் பறந்து பறந்து லெப்டு கிக் விடும் நம்மாட்களைச்  சமாளிக்க வேண்டிய பயணமுமே கூட என்பதை உணர்ந்த நொடியில் ரெண்டு நாட்களுக்கு ராவெல்லாம் தூக்கம் பிடிக்கவில்லை ! பேசாம ஏதாச்சும் சாக்குப்போக்கு சொல்லிப்புட்டு பிளாக்கை  மொத்தமாகவே காலி பண்ணிப்புடலாமா ? என்றெல்லாம் நினைக்கத் தோன்றியது. 

அதேபோல இன்னொரு மறக்க இயலா "செவிளோடு சாத்துப்  படலம்" அரங்கேறியது நமது மதியில்லா மந்திரியின் உபயத்தில்.உங்களில் எத்தனை பேருக்கு அது நினைவுள்ளதோ again தெரியவில்லை ஆனால் ஒரு 16 பக்க மதியில்லா மந்திரி சிறு கதையைத்  தந்துவிட்டு அதனைத்  தமிழாக்கம் செய்து அனுப்பும்படி போட்டி ஒன்றை அறிவித்திருந்தோம். அந்நாட்களில் ரவுண்டு கட்டி பங்கேற்றோர் எக்கச்சக்கம். ஆனால் எனக்கோ - "இது சூத்தை..... இது நொள்ளை ... இது சரிப்படாது.... இது சுகப்படாது...." என்று அத்தனையையும் கழிக்கும் மனப்பாங்கே ஓங்கி இருந்தது. இன்று யோசித்துப்  பார்க்கையில், 'என்னடா இத்தனை பெரிய பேமானியா இருந்திருக்கே ?' என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொள்ளத் தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் அன்றைக்கோ ஒட்டுமொத்தமாய் அத்தனை பேரது முயற்சிகளையும் தூக்கிக்  கடாசிவிட்டு, "எதுவும் சரியில்லை - so இதோ நானே எழுதிவிட்டேன் !" என்று எனது வார்ப்பை பப்ளிஷ் செய்திருந்தேன். "ஏண்டா டேய்..... மானாட மயிலாட போட்டிக்கு மேடையில வந்து டான்ஸ் ஆடுறது சுமார் என்றால் நடுவராக இருப்போரே டான்ஸையும் போட்டுவிட்டு, மெடலையும் நெஞ்சில் குத்திக் கொள்வார்களா ?"என்று குமுறிக் குமுறி  எடுத்தது மூத்திரச் சந்தின் வீர வரலாற்றில் இன்னொரு அத்தியாயம். அதன் நீட்சியாக இன்னொரு போட்டியும் நடத்தி, அதில் நம்ம இயவரசர் ஏதோவொரு பரிசை வென்றதெல்லாம் சன்னமாய் ஞாபகமுள்ளது !   

ஆனால் எல்லாமுமே அனலாய்த்  தெறிக்கத் தொடங்கியது 2013 ஜனவரிக்கு வெளியாகவிருந்த நமது Never Before ஸ்பெஷல் சார்ந்த பிரவ்யூக்களை நான் போடத் துவங்கிய பிற்பாடே. 400 ரூபாய் விலையில், ஐந்தோ ஆறோ ஏழோ கதைகளுடன் ஆன ஒரு கதம்ப இதழை அட்டகாசமாய் அறிவித்திருந்து அதற்குள் பேயாய் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தோம். அன்றைக்கெல்லாம் எனக்கு வீட்டில் யாரும் கிடையாது. பையன் சென்னையில் இன்ஜினியரிங் படித்துக் கொண்டிருக்க, வீட்டம்மாவும் அவனுக்கு சமைத்துப் போட சென்னையில் செட்டில்ட். நான் மட்டும் இரு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை வார இறுதிகளில் சென்னைக்கு ஷண்டிங் அடித்துக் கொண்டிருப்பேன். So ஆபீஸில் வேலை முடித்துவிட்டு நைட் ஒன்பது மணிவாக்கில் வீட்டுக்குப் போனால் - இன்றைய ரீல்ஸோ, இன்ஸ்டா ஷார்ட்ஸோ, OTT தளங்களோ கிடையவே கிடையாது - பொழுதை ஒப்பேற்ற. ஆக அங்கேயும் கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்துவிட்டு blog-ல் குடியிருப்பதே அந்நாட்களது எனது வாழ்க்கையின் ஒரு முழுமூச்சான அங்கம். And கண்ணிமைக்கும் நொடிக்குள் refresh கொடுத்தால் - ஐந்தோ பத்தோ நண்பர்கள் கமெண்ட்ஸ் போட்டுருப்பார்கள் ! அதற்குப்  பதில் சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று அடுத்த புதைகுழிக்குள் காலை விடுவது ; அப்பாலிக்கா அதை வெளியே எடுத்து என் வாய்க்குள் திணித்துக் கொள்வது என்று செம ஜிலோவென  இரவுகள் நகர்வது வாடிக்கை.

அந்த மாதிரியான சூழலில்தான் NBS சார்ந்த பிரிவியூக்களை வாராவாரம் ஒரு நாயகன் என்ற வீதத்தில் போடத் துவங்கியிருந்தேன். And ஒரு பதிவெல்லாம் இரவு இரண்டரை மணிக்கு பூர்த்தி செய்தேன் என்பதும்  நினைவில் உள்ளது. அதைவிடப்  பெரிய கொடுமை - இரண்டரை மணி வரை முழித்திருந்து சீனியர் எடிட்டர் அந்தப்  பதிவை வாசித்ததுதான். ஏனெனில் ஒன்றே முக்காலுக்கு எனக்கு ஒரு மெசேஜ் வந்திருந்தது - "என்ன பதிவை இன்னும் காணோம் ?" என்று. சொ 2012 -ன் அந்த நாட்களெல்லாம் முழுநீள ஆக்ஷன் மேளாக்களாகத் தெறிக்கவிட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், வாசிப்பினை  முற்றிலும் இன்னொரு உச்சத்துக்கு இட்டுச் செல்ல, இந்த பிளாக் சார்ந்த activities எந்தளவிற்கு  உதவின - என்பதை வார்த்தைகளில் விவரிக்க இயலாது. Those were simply unbelivably aweesome days. உங்களுக்கெல்லாம் டிரவுசர் போட்ட பால்யங்களை எண்ணி நோஸ்டால்ஜியா தலைதூக்குகிறதெனில்,  எனது நோஸ்டால்ஜியா நிலை கொண்டிருப்பதெல்லாமே 2012-க்கு பிற்பாடான தினங்களில்தான். 

சென்னையில் ஜனவரியில் புத்தக விழாவில் NBS ரிலீஸ் என்று நாம் அடித்த லூட்டிகளும், அந்த இதழை நீங்கள் சிலாகித்த அற்புதங்களும், அதில் வெளியாகியிருந்த ஜில் ஜோர்டன் கதையில் ஏதோ ஒரு பிழை உள்ளது என்று பிரான்சிலிருந்து நண்பர் ஒருவர் ரவுண்டு கட்டிக்  குமுறியதும் 13 ஆண்டுகள்  கழிந்தும், நினைவில் தொடர்கின்றன. நேரம் கிடைத்தால் 2012-ன் இரண்டாம் பாதி சார்ந்த பதிவுகளையும் NBS ரிலீஸ் பதிவினையும் மேய்ந்திட முயற்சி செய்துதான் பாருங்களேன். சர்வநிச்சயமாய் ஒரு அதிரடி டெக்ஸ் சாகசத்தை உடனிருந்து அனுபவித்தது போன்றதான உணர்வு உத்தரவாதம்.

ஒவ்வொரு பதிவுக்கும் அந்நாட்களில் அடித்த லூட்டிகளும், ஷண்டிங்குகளும், பல்டிகளும், ஆயுட்கால நினைவுகள். இன்டர்நெட் இணைப்புகளுக்கு டாங்கிள் ஒன்றை லேப்டாப்பில் சொருகிக் கொண்டு வானம் வழியாய் இன்டர்நெட் சிக்னல் பாய்ந்து நம்மைக்  கரை சேர்த்து விடாதா ? என்ற ஏக்கத்தில் தாம்பரம் ரயில் நிலையத்தில், பெங்களூருவில், கும்பகோணத்தில், திருச்சியில்,  தேவுடு காத்திருந்திருக்கிறேன். அமெரிக்க, ஐரோப்பிய விமான நிலையங்களின் அநேகங்களில் தவம் கிடந்திருக்கிறேன். அட, ரூமுக்குள் லைட்டைப் போட்டு டைப்படித்தால் பையன் தூங்க முடியாதே - என்று சென்னை ஹோட்டலில்  பாத்ரூமுக்குள், வாஷ்பேசின் ஸ்லாப் மீது ஏறி அமர்ந்தபடிக்கே  அதிகாலை 4 மணிக்கு டைப்படித்திருக்கிறேன் ! 2013 முதல் இஷ்டத்துக்கு ஒவ்வொரு கிழமையில் வெளிவந்து கொண்டிருந்த பதிவுகள், சீராய் ஞாயிறுதோறும் - என்ற discipline தலைதூக்கியது LMS வெளியீட்டுக்கு முன்பாகத்தான். அதுபற்றி இன்னொரு வாரம் சாவகாசமாகப்  பார்ப்போமே ? 

Back to the ground and back to reality - ஆகஸ்ட் மாதத்தின் இதழ்கள் அத்தனையுமே அட்டகாசமாய் விற்பனை கண்டுள்ளது உள்ளமெல்லாம் மகிழ்வூட்டும் சமாச்சாரம். டெக்ஸும், டைகரும் ஒரே மாதத்தில் வெளிவரும்போது பட்டாசுகளுக்குப் பஞ்சமே இருப்பதில்லை என்பது yet again நிரூபணமாகியுள்ளது. And இம்முறையோ - டெரிஃபிக் டெக்ஸ் தனித்தடத்தின் உபயத்தில், "எல்லையில் ஒரு யுத்தம்"  இரு ஆல்பங்களாய் வெளிவந்திருந்தாலுமே,  have been absolute blockbusters. 2000 வருஷத்தில் வெளியான இந்த சாகசம், 26 ஆண்டுகள் கழிந்திருக்கும்  நிலையில், நம்மில் நிறையப்  பேருக்கு முற்றிலுமாக மறந்திருந்தது obvious. எனக்கெல்லாம் அந்த  மில்லினியம் சூப்பர் ஸ்பெஷல் என்ற பெயரையும், அட்டைப்படத்தையும் தாண்டி சுத்தமாய் எதுவுமே ஞாபகத்தில் தங்கியிருக்கவில்லை. So இதனுள் பணியாற்றும்போது துளி அயர்வும்  இன்றி செம ஜாலியாக ரவுண்டடிக்க முடிந்தது. And அந்நாட்களில் டெக்ஸ் கதைகளில் எக்ஸ்டரா நம்பர்கள் போடும் பழக்கம் இருந்ததில்லை ! டெக்ஸ் & கார்சன் மத்தியிலான உரையாடல்கள் தட்டையாகவே இருப்பதுண்டு ! ஆனால் 2012 முதலாகவே இதை மாற்றியமைக்க ஆரம்பித்து விட்டதால் தயக்கமின்றி மூக்கை உள்ளே புகுத்தியிருந்தேன் & பாராட்டுக்களே பலனாகியிருப்பதில்  ஹேப்பி அண்ணாச்சி ! 

Moving on - இதோ செப்டம்பரிலும் டெக்ஸ் ஒரு யுத்தமிடுகிறார் - இம்முறை எமனுடன் !! 96 பக்கங்களே கொண்ட செம crisp சாகசம் & இந்த நொடியில் அதனுள்ளே தான் பயணம் பண்ணி வருகிறேன். இதெல்லாம் 1990-களில் தம்மாத்துண்டு சைசில் வெளியான black & white ஆல்பம் என்பதால் - கலரில், மினுமினுப்பாய்ப் பார்ப்பது ஒரு அட்டகாச அனுபவமாக இருக்குமென்பது உறுதி !! இதோ - ஒரு பிரிவியூ :

இங்கும் கார்சனுக்கு கோட்  நம்பர்ஸ் போடும் வாய்ப்பு அமைந்துள்ளது - நிச்சயம் ரசிக்குமென்ற நம்பிக்கை உள்ளது ! இங்கொரு சுவாரஸ்ய கொசுறுத் தகவல் - துவக்கத்தில் கொஞ்சம் மித வேகமே காட்டிய TERRIFIC TEX சந்தாத்தடம் - "எல்லையிலொரு யுத்தம்" 2 இதழ்களினையும் பார்த்தான பின்னே சிட்டாய்ப்  பறக்கத் துவங்கிவிட்டது ! காத்திருக்கும் இந்த சிங்கிள் ஆல்பம் அந்த வேகத்துக்கு உரமூட்டும் என்ற நம்பிக்கை நிறையவே உள்ளது ! 

ரைட்டு... காத்திருக்கும் மீதப் பணிகளைக் கவனிக்கப் புறப்படுகிறேன் folks ! நேரம் கிட்டின் - please do write something here ....! Bye all...see you around ! And have a great weekend !

ஆஹா ஆகஸ்ட் !

 நண்பர்களே, 

வணக்கம். ​ஜூலை இறுதியிலேயே ஒரு ஆரவார ஆகஸ்ட்  நமக்குப் புலந்துள்ளது. முன்பெல்லாம் இதுவே கூட ஒரு கொண்டாட்டத்துக்கான காரணமாக இங்கே நமக்கு அமைந்துட்டதுண்டு. ஆனால் இப்போதோ... ஆளில்லாத டீ கடையில் ஆத்துவது ராகி மால்ட்டாக இருந்தால் என்ன? பூஸ்ட்டாக இருந்தால் என்ன? கட்டன்சாயாவாக இருந்தால் என்ன ? என்பதே நிலவரம்! Anyways, ஒரு டஜன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக இதே ஆகஸ்ட்டில், இதே ஈரோடு புத்தக விழா தருணத்தில், டெக்ஸ் & டைகரின் இதழ்கள் ஒருசேர வெளியாகி பட்டையைக் கிளப்பியது இந்த நொடியில் நினைவில் நிழலாடுகிறது. இதோ இன்னொரு ஆகஸ்ட்டில் கலக்கலாய் 'தல' & 'தளபதி' களம் காண்கிறார்கள். But இந்த மாதத்தின் நிஜமான ஹீரோக்கள் என்று சொல்வதாயின், இரு அணிகளைத் தான் நான் சுட்டிக்காட்டியாக வேண்டும்.

​முதலாவது, நமது பைண்டிங் டீம். ஈரோடு புத்தக விழா - வரும் வெள்ளி துவங்கவிருப்பதால், புக்ஸ் சகலமும் அதற்கு முன்பாகவே உங்கள் கைகளை எட்டிப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதே எனது இலக்காக இருந்தது. Which meant despatch had to be for the 29th.... ஆனால் பணிகளோ 28-ஆம் தேதி காலை வரை அச்சுக்கூடத்திலேயே நிலைகொண்டிருந்தன ! ஒற்றை நாளில் ஐந்து இதழ்களைன  அசாத்தியமாய் பைண்டிங் செய்து நமது திட்டமிடலை ஜெயமாக்கிய முழுப்பெருமை பைண்டிங் நண்பருக்கே சேரும்.

Credit # 2 belongs to our entire team. கடந்த ஒரு வாரமாகவே டைப்செட்டிங்கிலும், எடிட்டிங்கிலும்  ஞாயிற்றுக்கிழமை கூட அடித்துக் கொண்டிருந்த கர்ணங்கள் சொல்லி மாளாது...​And, சகலத்தையும் ஒருங்கிணைக்க மைதீன் TVS XL-ன் டயர்கள் தேயும் அளவிற்கு சிவகாசியை அளந்து கொண்டிருந்தான். தயாரிப்புப் பணிகள் சகலமும் முடிவடைந்து டெஸ்பாட்ச்சுக்கு புக்ஸ் வந்தபோதுதான் உச்சக்கட்ட சிக்கல்களே!

**​ரெகுலர் சந்தாவில் 'GEN Z' தடம் வேணாம் என்று சொல்வோர்க்கு SINGLES தடம்.

**​இன்னொரு பக்கமோ, 'FAB 5' தனித்தடத்தின் முன்பதிவுகளில் சிலர் பங்கேற்றிருந்தனர், சிலர் வேணாமென ஒதுங்கியிருந்தனர்.

**​அதற்கப்புறம் இன்னொரு தனித்தடமான 'டெரிஃபிக் டெக்ஸ்'க்கு 'O' போட்டிருந்தோர் சிலர், போடாதோரும் சிலர்...!

​**அதற்கும் அப்புறமாய், அந்த 6 AI. புக்ஸ் வேணும் என ஆர்டர் தந்திருந்தோர் இன்னொரு டீம்.

​ஆக, "ஆட்டை தூக்கி குட்டியில் கொஞ்சம், குட்டியை தூக்கி பட்டியில் கொஞ்சம்" என்று போட்டு பேக்கிங் செய்வதற்குள் இன்று ரணகளமாகிப் போய்விட்டது! ​சகலத்தையும் செய்து கொண்டிருக்கும் போதே இன்னொரு பக்கம் சரமாரியாய் உங்களது போன் அழைப்புகள். And இன்னொரு பக்கமோ, 'டெக்ஸ் & டைகர்' என்ற மாதத்தின் உஷ்ணம் முகவர்களையும் எட்டிப்பிடித்திருக்க, அவர்களுமே "இன்றைக்கே டெஸ்பாட்ச் பண்ண முடியுமா?" என்ற ரீதியில் செல்போன்களை தெறிக்க விட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். So கணிசமான நாட்களுக்கு பின்பாய் ஒரு மெய்யான திருவிழாவை ஆபீஸில் தரிசித்த அனுபவம் எனக்கு. சகலத்தையும் திறன்படச் சமாளித்த ஜோதி & front desk பெண்களுக்கு ஒரு கைதட்டல் ! 

இந்த மாதத்தில் ஒரு விசித்திர நிகழ்வும் உண்டு. என்னவென்கிறீர்களா?

​பொதுவாய் லயனுக்கு இரண்டோ மூன்றோ வெளியீடுகள் இருப்பதுண்டு. அப்புறம் 'GEN Z' இதழானது லயன் மினியில் வந்துவிடும். And சில தருணங்களில் முத்து காமிக்ஸ் இருக்கும், சில மாதங்களில் இல்லாதும் போகும். ஆனால் முதல்முறையாக இந்த மாதம் 

• 2 இதழ்கள் 'லயன் லைப்ரரி'யில், 
• 1 இதழ் பழைய 'ஜம்போ' லோகோ சுமந்து, 
• இன்னொரு இதழ் 'லயன் மினி' லோகோவோடு, 
• And 'டைகர்' வந்திருப்பதோ 'முத்து காமிக்ஸ்' லோகோவோடு.

​ஆக, லயன் ரெகுலர் தடத்திற்கு இடமின்றிப் போன ஒரு அதிசய மாதம் இது.

​Honestly, இந்த மாத இதழ்களுள் எதை முதலில் படிப்பது என்ற கேள்வியை நமது வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டியில் உங்களிடம் வைத்திருந்தபோது, 'டெக்ஸ் & டீம்' செம லீடிங்கில் பயணித்திருப்பது புரிந்தது. And trust me when I say this, புக்ஸ் கையில் கிடைக்கும்போது உங்களது எதிர்பார்ப்புகள் இம்மியும் பிசகி இருக்காது என்று நம்பலாம். எப்போதுமே கலரில் டெக்ஸ் ஆல்பங்கள் பட்டையைக் கிளப்புவது வாடிக்கையே. ஆனால் இம்முறை எல்லாமே எக்ஸ்ட்ரா ஸ்பெஷலாக  எனக்குத் தென்படுகிறது ! Oh yes, இதை ஒரே புக்காக ஹார்ட் கவரில் போட்டிருந்தால்...??? என்ற ஒரு சோககீதம் தவறாமல் ஒலிக்கும் என்பதில் எனக்கு ஐயமே கிடையாது. ஆனால் எனது துவக்கத் திட்டமிடலே வேறு ஆச்சே ? இவையெல்லாமே மறுபதிப்புகள் தானே என்பதால், இந்த மாதம் முதல் அத்தியாயமும், அடுத்த மாதம் இரண்டாவது அத்தியாயமும் வெளியிட்டால் சிறப்பு என்பதாகவே பிளான் பண்ணியிருந்தோம் plan பண்ணியிருந்தோம். And போனலியில் நாம் தெரிவித்திருந்ததுமே அவ்விதமே.ஆனால் அறிவிப்புக்குப் பிற்பாடு "மணந்தால் மகாதேவி, போட்டால் ஒரே மாதத்தில்" என்று நீங்கள் தீர்க்கமாய் சொல்லிவிட்ட பின்னே, அடுத்தடுத்த மாதங்களுக்கான இதழ்கள் என்பதை மாற்றி ஒரே மாதத்தில், என்று அமைத்துக் கொள்ள வேண்டிப்போனது. ஆனால் போனெலியிடம் போய் - இல்லே... ரெண்டு புக்கா போடலீங்க ; ஒரே புக்கா போடுற பிளான் இப்போ இருக்கு !" என்று சொன்னால் மண்டையில் குட்டு வைப்பார்கள் ! So வாங்கும் குட்டை உங்களிடம் வாங்கிட்டா போச்சு என்றபடிக்கே 2 இதழ்கள் என்ற concept -ல் உறுதியாக நின்று விட நேர்ந்தது ! இங்கே மிகப்பெரிய பிளஸ்ஸாக எனக்குப் படுவது, இரண்டு அட்டைப்படங்கள் அட்டகாசமாய் கிடைத்திருக்கும் சமாச்சாரமே. என்னதான் இணையத்திலும் போனிலும் நான் upload செய்துள்ள சித்திரங்களையும், அட்டைப்படங்களையும் நீங்கள் ரசித்திருந்தாலுமே, புத்தகத்தை நேரில் பார்க்கும்போது அது முற்றிலும் வேறொரு உச்சத்தைக் கண்ணில் காட்டப்போவது உறுதி!

And எனக்கெல்லாம் இந்தக் கதை, தலைப்பைத் தாண்டி துளியும் நினைவே இல்லை என்பதால், இதனுள் பணி செய்வது செம refreshing-ஆக இருந்தது. கம்யூனிட்டியில் ஏற்கனவே நான் தெரிவித்திருந்தது போல, பழைய மொழிபெயர்ப்பை 90 விழுக்காடு தொடர்ந்திருக்கிறோம் ; தட்டையாகத் தென்பட்ட ஏரியாக்களில் மட்டும் எக்ஸ்ட்ரா எண்களைப் போட்டிருக்கிறேன்.​"அது எப்படி நீ சேர்க்கப்போச்சு? " என்று ஒரு பஞ்சாயத்தைக் கிளப்புவதாக இருந்தால் — most welcome ! காற்றாடும் நாயர்கடை, பஞ்சாயத்திலாவது சுறுசுறுப்பானால் no complaints at all!

​இந்த மாதத்தின் நிஜமான highlight என்று எனக்கு பர்சனலாக மனதில் படுவது 'வைகறைக்  கொலைகள்' தான். எனது ஞாபகம் சரியாக இருக்குமெனில், இது அநேகமாய் 2020-ல் அல்லது 2021-ல் வெளிவந்திருக்க வேண்டிய இதழ். அட்டைப்படமெல்லாம் அன்றைக்கே அடித்துப் போட்டாச்சு. இந்த ஆல்பத்தில் நான் ஆர்வம் காட்டியிருந்ததே, அந்த black & grey shades கலந்த சித்திர பாணியினால்தான் பிரதானமாய்! இது பிரான்ஸில் 1952-ல் நடந்திருந்ததொரு நிஜ சம்பவத்தின் சித்திரப் பார்வை. இங்கே மிகையோ கற்பனையோ கிஞ்சித்தும் கிடையாது. ​சுற்றுலாப் பயணிகளாய் பிரான்சுக்கு வந்திருந்த ஒரு வெள்ளையர் குடும்பம் இரவில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறது. பிரான்சின் கிராமப்புறத்தில் பலியான அந்த மூவரில் ஒரு 10 வயதுச் சிறுமியும் சேர்த்தி.​இந்தப் படுகொலைகளின் காரணகர்த்தா யார் ? என்ற விசாரணையும், அந்நாட்களின் கோணங்கித்தனமான புலனாய்வு முறைகளும், இன்றளவிலும் பிரான்சின் காவல்துறை மீதான ஒரு கருப்புப் புள்ளியாகவே தொடர்கிறது. 'The Dominici Affair' என்ற பெயரில் 1973-ல் இந்த விவகாரம் ஒரு திரைப்படமாகவும் வந்துள்ளது.

ஒரிஜினலாகவே ஆறோ ஏழோ ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக இது வெளியாக இருந்த மாதத்தில் எடிட்டிங்கிற்கென எடுத்து வைத்தபோது, தமிழாக்கம் ரொம்பவே கிறுகிறுக்கச் செய்தது. அன்றைக்கே அதனை முழுசாய் ரிப்பேர் செய்திட எனக்குப் பொறுமையும் இருந்திருக்கவில்லை, அவகாசமும் இருந்திருக்கவில்லை. So சாவகாசமாய் பின்னே பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றபடி ஓரம் கட்டியிருந்தேன். அப்புறமாய் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னே, 2024-ல் இந்தக் கதையின் நினைவு மறுக்கா எழுந்தது. "அட்டைப்படமெல்லாம் ரெடியாக இருக்கிறதே! மொழிபெயர்ப்பை மட்டும் செய்து முடித்துவிட்டால் ஏதேனும் ஒரு புத்தக விழாவில் இறக்கிவிடலாமே..." என்ற எண்ணத்தில், அந்நேரம் நம்மோடு கரம் கோர்த்திருந்த ஒரு புது எழுத்தாளரிடம் இதை ஒப்படைத்திருந்தோம். அவர் கணிசமாய் தமிழில் எழுதிக்கொண்டிருப்பவர்தான். So 52 பக்கங்கள் கொண்ட இந்த ஆல்பத்தைக் கையாள்வதில் பெரிதாய் சிரமங்கள் இருந்திருக்கக் கூடாது என்றே எதிர்பார்த்திருந்தேன். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாய் அவராலும் இந்தக் கதைக்கு நியாயம் செய்திட முடியவில்லை. So உலகத் தொலைக்காட்சிகளில் முதன்முறையாக - இரண்டாவது முறையாகவும் ஒரு மொழிபெயர்ப்பைப் பெற்ற பின்னரும், அந்தக் கதையைப் பரணுக்கே அனுப்ப வேண்டிப் போனது. "சரி, இதற்குமேலும் போட்டு ஜவ்வு இழுத்தால் வேலைக்கே ஆகாது" என்ற எண்ணத்தில் வம்படியாக Fab 5-ல் இதனை நுழைத்திருந்தேன் ! 

​And கதையை எழுதக் கையில் எடுத்த பிற்பாடுதான் நிறைய விஷயங்கள் புரிபட்டது. இது மாமூலான ஒரு கிரைம் த்ரில்லரோ, கிரைம் நாவலோ அல்லவே அல்ல! நிஜத்தின் பிரதிபலிப்பு. And அந்த நிஜத்தின் பெரும்பகுதி ஒரு கிராமத்துப் பெருங்குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்தின் அங்கத்தினரின் மத்தியில் நிலவிய கோபதாபங்கள், விருப்பு வெறுப்புகள், சகலமும் வெவ்வேறு ரூபங்களில் வெடித்துக் கிளம்பும்போது, அந்தக் கேஸ் ரங்கராட்டினம் சுற்றுவது போல் புலனாய்வாளர்களைக் கிறுகிறுக்கச் செய்திருக்கிறது. பேனா பிடித்த என்னையுமே குவாட்டர் அடித்த கொரில்லாவாய் கிறங்கிப் போகவே செய்தது!இது ஒரு நிஜ வாழ்க்கை விவகாரம் என்பதால், அந்தப் புலனாய்வில் அரங்கேறிய சமாச்சாரங்களை நெட்டில் பூரணமாய் படித்துத் தெரிந்துகொண்டு, அதற்கேற்ப கதைக்குள் பயணிக்க ஆரம்பித்தபோது கொஞ்சமாய் தாக்குப்பிடிக்க முடிந்தது.

நிறைய வசனங்கள் இருக்கும் guys!

​And ஜேம்ஸ் பாண்ட் பாணியில் டமால்-டுமீல் அதிரடிகளெல்லாம் மருந்துக்கும் இராதுதான்....! அதேபோல, ஏகப்பட்ட முன்னேற்றங்கள் கண்டிருக்கும் இன்றைய நாட்களில், 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்பான புலனாய்வு வழிமுறைகள் நமக்கு கிச்சுகிச்சு மூட்டவும் செய்யலாம்தான். ஆனால், அந்தக்காலகட்டத்தில் அவர்களுக்குச் சாத்தியப்பட்டிருந்த டெக்னாலஜியைக் கொண்டு அவ்வளவே முடிந்திருந்தது. ​So, சித்திரங்களை ரசித்தபடியே, வரலாற்றுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் ஒரு மர்மத்தின் மத்தியில் உலா போகத் தயார் எனில், ‘வைகறை கொலைகள்’ will fascinate you! மாறாக - ​"எனக்கு இந்த ராவடியெல்லாம் வேணாம்; சிம்பிளா, சூப்பரா கதை இருக்கணும்" எனும் பட்சத்தில்... இது கதையே அல்ல, நிஜம்! And அதை மறந்துட வேண்டாம், ப்ளீஸ்!

​ஆகஸ்ட்டின் ஆளுமைகளுள் இன்னொரு முக்கியஸ்தர் நமது 'இளம் டைகர்'!

​ஆண்டுக்கு ஒற்றை ஸ்லாட்டில் வந்தாலும், அடுத்த ஆல்பம் வருவதற்கு முன்பாகவே முந்தைய இதழ் தீர்ந்துபோய்விடுவது இந்த ஜாம்பவானின் ஆற்றலுக்கு ஒரு testimony. ‘கரையெல்லாம் கண்ணீரே’ — நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல, ஒரு நிஜச் சம்பவத்தின் பின்னணியில் புனையப்பட்டுள்ள கற்பனைக்கதை. இடப்பற்றாக்குறை காரணமாய் அந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தை விரிவாக எழுத வாய்ப்பின்றிப் போனது. ஆனால், நீங்கள் நெட்டில் தேடிப் பார்த்திட சின்னதாய்க் குறிப்பு மட்டும் தந்துள்ளோம். So, கதையைப் படித்த பிற்பாடு, மறவாமல் ஒருமுறை கூகுளின் சகாயத்தோடு கிட்டத்தட்ட 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பான ஒரு அவல நிகழ்வைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளத் தவறாதீர்கள்! கதையைப் பொறுத்தவரை, ஒரு பழங்குடி மாந்திரீகனே இந்த ஆல்பத்தின் முதுகெலும்பு. வழக்கம் போல் கிளைமேக்ஸில் பிரசிடென்ட் லிங்கனும் தாடியைச் சொரிந்தபடியே காட்சி தந்துவிடுகிறார்; எப்போதும் போலவே 'பிங்கர்டன் ஏஜென்சி'யின் ஆலனும் சொட்டை மண்டையை ஒரு வட்டத் தொப்பியால் மறைத்தபடிக்கு ஜம்மென்று ஆஜராகிறார்! செம டிஜிட்டல் கலரிங்! வளவளவென்ற ஜவ்வுமிட்டாய் வசனங்கள் இன்றி பரபரப்பாய் நகர்ந்திடும் கதைக்களம்! So, வாசிக்க நிச்சயம் ஈர்க்கும் என்பதில் எனக்கு ஐயமே இல்லை!

And last but not least... ஜென்சியின் 'மின்னும் அசுரன் !"

​நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தது போல, இந்த குட்டி புக் சீரிஸ் நாம் எதிர்பார்த்த வெற்றியை ஈட்டியிருக்கவே இல்லைதான். So, இது அடுத்த ஆண்டிற்குத் தொடர்வதெல்லாம் ரொம்பவே சந்தேகம். ​Maybe, இல்லாதபோதாச்சும் ஒரு விஷயத்தின் அருமை கொஞ்சம் கூடுதலாய்த் தெரியுமோ, என்னவோ! 'ஜூனியர் டிடெக்டிவ்ஸ்' yet another குட்டி மர்மத்தைக் குதூகலமாய் முடிச்சவிழ்ப்பதை 'மின்னும் அசுரன் !' இதழில் பார்த்திடப் போகிறீர்கள்.

​எல்லா இதழ்களும் ஆன்லைனிலும் listings போட்டாச்சு! So, சந்தாவிலோ முன்பதிவுத் தடங்களிலோ இடம் பிடித்திருக்காதவர்கள்கூட 'பச்சக்'கென ஆர்டர் பண்ணிடலாம்.

https://lion-muthucomics.com/latest-releases/1485-2026-august-pack.html

Before I sign off... ஆகஸ்ட் 2-ஆம் தேதி ஈரோட்டில் காலை 10:00 மணி முதல் மதியம் 2:00 மணி வரை நடக்கவிருக்கும் நமது வாசகர் சந்திப்பு பற்றிய ஒரு நினைவூட்டல்! அந்தப் பக்கமாய் ஒரு visit அடிக்க முயற்சிக்கலாமே, ப்ளீஸ்!

​Bye all, see you around! Have a great week ahead!

கறை நல்லது..!

நண்பர்களே,

வணக்கம் . வைகைப்புயல் வடிவேல் ஒரு படத்தில் கண்ணாடியின்  முன் நின்று கொண்டு, தனது மூஞ்சிக்கு நேராக ஒற்றை விரலை நீட்டிக் கொண்டு "உனக்கு இது தேவையா? உனக்கு இது தேவையா?" என்று கேட்பாரே, கனகச்சிதமாய் அதே சீன் தான் இந்த நொடியில் எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. என்னடாப்பா விஷயம் என்கிறீர்களா? AI மூலமாய் காமிக்ஸ் என்று உருவாக்கி நாம் வெளியிடவுள்ள நேரத்தில், நம் வட்டத்தினர் என்ன சொல்வார்கள் என்பது தெரிந்திருந்துமே AI  நல்லதா, கெட்டதா? என்றதொரு சர்ச்சையை  நாமளே ஆரம்பித்து வைத்தால் - சொந்தக் காசில் சூனியம் வைத்துக் கொள்ள மெனக்கெடுவது ஏனோ? என்று ஒரு கேள்வி எழுவது நியாயம் தானே? இந்த வாரத் துவக்கத்தில் நமது வாட்சப் கம்யூனிட்டியில் ஓடிக்கொண்டு இருந்த சர்ச்சை பற்றியே பேசுகிறேன் folks! ஆனால், இதை மிகச்சரியாக இந்த நொடியில் நான் எழுப்பியதற்கும் ஒரு காரணம் உண்டு. Becos இந்த சமூக வலைத்தளப் பிரவாக நாட்களில் ஆளுக்கொரு அபிப்ராயம் என்பது ரஸ்க் சாப்பிடுவது போல் செம மொறுமொறுப்பானது என்பதில் no secrets at all. ​So, நம் மேலுள்ள அபிமானம் காரணமாக நீங்கள் வெளிப்படுத்த தயங்கி இருக்கக்கூடிய எண்ண ஓட்டங்களை குறுகுறுப்பின்றி வெளியிட ஒரு வாய்ப்பினை நாமே உருவாக்கித் தருவதே முறை என்று நினைத்தேன். அதனால் தான் இந்த கேள்வியை AI இதழ்கள் சார்ந்த அறிவிப்புக்கு மறுதினமே எழுப்பி வைத்தேன். 

And பதில்கள் - "AI சார்ந்த முயற்சிகள் வேண்டாமே?!" என்று தான் பெரும்பாலும் இருக்கும் என்பதை யூகிப்பதில் எனக்கு இம்மியூண்டு கூட சிரமம் இருந்திருக்கவில்லை. ஒண்ணா - ரெண்டா? ஒரு நூறு மூத்திரச் சந்துகளின் அனுபவப் பாடம் மண்டையில் நிற்குமல்லவா? 

AI தேவையா, இல்லையா? என்றெல்லாம் சொல்லும் அளவிற்கு நான் ஒரு அப்பாடக்கரும் அல்ல, தொழில் வல்லுனரும் அல்ல. எனது வேலையும் அதுவல்ல....! மாறாக நமது காமிக்ஸ் சார்ந்த முயற்சிகளுக்கு மட்டுமே இது ஏற்படுத்தக்கூடிய தாக்கங்கள், எதிர்வினைகள் பற்றிப்  பேசுவதே பொருத்தமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். Because all said and done, ஏழே முக்கால் கழுதை வயசுக்கு இந்தத் துறையில் குப்பை கொட்டிய பிற்பாடு கொஞ்சமே கொஞ்சமாய் கருத்து கந்சாமியாக இருந்திடும் தகுதி நேக்கு இல்லாது போனாலே வியப்பு என்பேன். And எப்போதும் போலவே ஒரு பாட்டம் பாடினால் தவிர மண்டைக்குள் உள்ளதை முழுமையாய் இறக்கி வைத்த திருப்தி நமக்கு இராது என்பதால், இது ஒரு நெடும் பதிவாகவே அமைந்திடும் folks. So, ஏதாச்சும் முக்கியமான வேலை இருந்தாலோ, OTT-ல் இன்னொரு பக்கம் படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தாலோ, ப்ளீஸ் - அவற்றை தொடர்ந்திடுங்கள். இங்கு நான் சொல்ல விழைவது எதுவுமே பூமியை புரட்டிப் போடப் போகும்  சமாச்சாரமே கிடையாது தான்.

​"AI வேண்டாம்......மனித கற்பனையை நசுக்கி விடும் எந்த ஒரு விஷயமும் வேண்டாம், human skills-க்கு ஈடோ, இணையோ கிடையவே கிடையாது" என்றெல்லாம் நண்பர்கள் அவரவர் பாணிகளில் எழுதியிருந்தனர். அதில் எனக்குக்  கிஞ்சித்தும் மறுப்பே கிடையாது. Because நானே ஒரு அரதப்பழசான ஓல்ட் ஸ்கூல் பார்ட்டி தானே ?! இன்னமும் பேனா பேப்பரை எடுத்துக் கொண்டு பதிவில் ஆரம்பித்து, மொழிபெயர்ப்பு வரை பக்கம் பக்கமாய் கையொடிய எழுதிக்கொண்டு தானே இருக்கிறேன் ?! அநேகமாய் சிவகாசியில் சிகப்பு மை பேனாவை இத்தனை டஜன் வாங்கி இருக்கக்கூடியது நானாகத் தான் இருப்பேன் என்பதில் ஐயமே இல்லை. So, human skills பற்றியும், அவற்றால் செய்ய முடிவதை இயந்திரத்தனமான பணிகள் இட்டு நிரப்ப முடியாது என்பதையும்  சர்வ நிச்சயமாய் உணர்ந்தவனே நான்.  அதே சமயம் மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது என்பதை எத்தனை மல்லுக்கட்டி, எத்தனை தம் பிடித்து, எத்தனை எத்தனை அணிகளாய்  நாம் திரண்டு எதிர்க்க முற்பட்டாலும், அந்த மாற்றத்தின் அழுத்தமானது அனைவரையுமே ஊதித் தள்ளிவிடும் என்பது இயற்கையின் நியதி.  

அப்படியே டைம் மெஷினை எடுத்துக்கொண்டு 42 ஆண்டுகள் பின்னே போகின்றேன். சகலமும் திறன் வாய்ந்த பணியாட்களால் நிரம்பிய அச்சுக்கூடத்தின் நடுவே உலா வந்து கொண்டிருக்கும் நாட்கள் அவை. 

😎ஒரு பக்கம் டைப்செட்டிங் பணிகளை திறன் கொண்ட கம்பாசிட்டர்கள் கையாண்டு அச்சுக்கோர்த்து, ஆர்ட்பேப்பரில் அச்சிட்டு ஆர்ட்டிஸ்ட்களிடம் ஒப்படைப்பார்கள். 

😎ஆர்ட்டிஸ்ட்கள் அதில் கர்ம சிரத்தையாய் பணி செய்து அதனை என் மேஜையில் நிரப்புவார்கள். 

😎நான் எடிட்டிங் என்று எனக்குத் தெரிந்த கூத்தை அடித்து வைத்த பிற்பாடு நேராக நெகட்டிவ் எடுக்கும் செக்ஷனுக்கு அது செல்லும். 

😎அங்கே திறன் வாய்ந்த பணியாளர்கள் ஒரு பெரிய தண்டவாளத்தின் மேல் ஓடும் மெகா சைஸ் கேமராவில், சகலத்தையும் போட்டோ எடுப்பது போல் எடுத்து, ஜில் என்று இருக்கும் ஒரு டார்க்ரூமுக்குள் போய் முழுசுமாய் இருட்டுக்குள், சில்வர் கலந்த கெமிக்கலில் போட்டு டெவலப் செய்து வெளியே கொண்டு வருவார்கள். அங்கே கொஞ்சமாய் கெமிக்கலின் பதம் மாறி இருந்தாலோ அந்த நெகட்டிவ் குப்பைக்குத் தான் போகும், மறுக்கா எடுக்க வேண்டி இருக்கும். 

😎அவ்விதம் எடுத்து வரும் நெகட்டிவ்களை அடுத்து "ரீ-டச்சிங் ஆர்டிஸ்ட்" என்ற கலைஞர்களிடம் எடுத்துப் போக வேண்டும். வண்ணத்தில் பணி செய்வதற்கென அவர்கள் உயிரைக் கொடுத்து நாட்கணக்கில் வேலை பார்ப்பார்கள். மஞ்சள், ப்ளூ, சிகப்பு, கருப்பு என நான்கு வர்ணங்களில் ஒவ்வொரு பக்கத்திற்கும் பணியாற்றித் தந்த பிற்பாடு அந்த நெகட்டிவ்களை எடுத்துக்கொண்டு போய் பிளேட் மேக்கிங் என்ற அடுத்த பிராசஸில் போய் நிற்போம்.

​😎நல்ல வாத்து முட்டைகள்  ஒரு டஜன் வாங்கி அவற்றை உடைத்து ஆம்லெட் போடுவது போல் கலகலகலவென்று கலந்து அடித்து, ஈய பிளேட்டுகள் மீது அந்த முட்டை கோட்டிங்கைத் தடவி ஒரு baking மெஷின் எனும் வெப்பமூட்டும் கருவியில் காட்டுவார்கள். அந்த முட்டை கோட்டிங் கச்சிதமாய் ஈய பிளேட்டுகள் மேல் ஏறிய பிற்பாடு, நாம் கொண்டு செல்லும் கலர் நெகட்டிவ்களை ஒன்றின் மேல் ஒன்றின் பின் ஒன்றாய் மணிக்கணக்கில் எக்ஸ்போஸ் செய்திட வேண்டும். 

😎அப்புறமாய் அந்த பிளேட்டுகளில் நெகட்டிவில் உள்ள படங்கள் இறங்கி இருப்பதைச் சரிபார்த்துவிட்டு, அதை மறுக்கா கெமிக்கல்கள் நிரம்பிய தொட்டிக்குள் போட்டு கழுவி எடுத்து கையில் கொடுப்பார்கள். ஒற்றை வர்ணத்துக்கான பிளேட் ரெடியாகவே சில மணி நேரங்கள் பிடிக்கும். 

😎அந்த பிளேட்டுகளை எடுத்துக்கொண்டு போனால் ஒற்றை ஒற்றை கலர்களாய் ஒரு நேரத்திற்கு அச்சிட்டுத் தரும் பிரிண்டிங் மெஷினில், திறமை வாய்ந்த பணியாட்கள் லைன் கட்டி நிற்பார்கள். முதலில் கருப்பு அச்சாகும், அதன் பிற்பாடு மஞ்சள், அடுத்து சிகப்பு, இறுதியாய் ப்ளூ. இந்த நான்கு வர்ணங்களையும் ஒவ்வொன்றாய் ஒவ்வொரு தடவையாய் அச்சிடுவதற்கு அந்த பிரிண்டிங் மெஷினின் ஆபரேட்டர்களின் திறன்  அபரிதமாய் அவசியம்.

​😎ரைட், அச்சாகி முடிந்ததா...? அவற்றை தூக்கிக்கொண்டு போனால் பைண்டிங்கில் வரிசையாக பசங்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள். காகிதங்களை ஒன்றுக்கு மூன்றாகவோ நான்காகவோ கையால் சரக் சரக் சரக் என்று மடிப்பார்கள். அவ்விதம் மடித்து முடித்த பேப்பர்களை தனித்தனி அட்டியல்களாய் அடுக்கி 16 / 32 பக்கங்களாய் உள்ள ஒவ்வொரு தொகுப்பையும் சேகரிப்பார்கள். 128 பக்கம் எனில் நாலு தொகுப்புகளை இணைத்து அவற்றை பின்னடித்து அதன் பின்பாய் பசை போட்டு அட்டைப்படத்தை ஒட்டுவார்கள். 

😎இன்னொரு பக்கம் அட்டைப்பட பிராசஸோ செம லந்தானது. எங்கிருந்தாவது ஆட்டையைப் போட்ட அட்டைப்படங்களுக்கான ரெஃபரன்ஸ்களை நமது ஓவியர் மாலையப்பனிடம் எடுத்துக்காட்டி, 'இன்ன மாதிரி, இன்ன மாதிரி ஹீரோ வேணும், இந்த மாதிரி, இந்த மாதிரி பேக்ரவுண்ட் அமையணும், பின்னணி கலரிங்கிற்கு இந்த ரெஃபரன்ஸை எடுத்துக்கொள்ளணும்' என்றெல்லாம் விவரம் சொல்லி, புரிய வைப்பது ஒரு படலம் என்றால், அவர் அடுத்த 10, 12-வது நாளில் அந்த டிசைனை பிரித்து மேய்ந்து நம் கையில் தந்த பிற்பாடு செய்திடும் பிராஸஸிங் பணிகள் இன்னொரு மண்டகப்படி.

​😎உட்பக்கங்களின் கருப்பு, வெள்ளை பக்கங்களை எடுப்பது LITH என்றொரு ரக நெகட்டிவ் என்றால், அட்டைப்படங்களுக்கான கலர் நெகட்டிவுகளுக்கு PAN ஃபிலிம் என்று பெயர். அதை ரொம்பச் சொற்பமான பிராஸஸிங் கூடங்கள் மட்டுமே கையிருப்பில் வைத்திருப்பார்கள். And, அதனை துளிகூட மின்வரத்தில் ஏற்ற இறக்கம் இல்லாத சாமங்களில் எடுத்தால்தான் சுகப்படும். So, அட்டைப்பட டிசைனில் நாம் மேலே கதைகளின் பெயர்களை எழுதிய பிற்பாடு, பெயிண்டிங்கை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், வேதாளம் உலாப் போகும் வேளைகளில் அந்த நெகட்டிவ்களை எடுப்பார்கள். அது சரியாக அமைந்துளதா ? இல்லையா ? என்பதை மறுநாள் நமது பிராஸஸிங் ஆர்ட்டிஸ்ட் போய் சரிபார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அதன் பிற்பாடு அதனில் ஒவ்வொரு கலராய் பணி செய்து மறுக்கா பிரிண்டிங்கிற்குப் போக வேண்டும்.

So, இத்தனை வெவ்வேறு நிலைகளில் வெவ்வேறு ஆற்றலாளர்கள் அன்றைக்கெல்லாம் நமக்கு அவசியப்பட்டனர். 

காலச்சக்கரம் மெதுமெதுவாய் சுழல, முதலில் அடி வாங்கியது அச்சுக்கோர்ப்புத் துறை. ஈயத்திலான எழுத்துக்களைத் தேய்ந்த பிற்பாடு சென்னையில் இருக்கக்கூடிய ஃபவுண்ட்ரிகளுக்குத் திருப்பி அனுப்புவது வாடிக்கை. நெல்சன் மாணிக்கம் ரோட்டில் இருக்கும் அந்த ஃபவுண்ட்ரி, அந்த எழுத்துக்களை உருக்கிவிட்டு மறுக்கா புதுசாய்ச் செய்து அனுப்பி வைப்பார்கள். இதெல்லாம் கொஞ்சமும் கட்டுப்படியாகாது என்ற ஒரு நிலை வந்த போது, வரிசையாய் ஃபவுண்ட்ரிகள் கடை மூடிவிட்டுப் போக, கம்ப்யூட்டரில் டைப் செய்வது எதார்த்தம் என்றாகிப் போனது.எனக்கு இன்னமும் நினைவுள்ளது, முதல் முறையாக ஏதோ ஒரு ரிப் கிர்பி சாகசத்திற்குத் தான் கம்ப்யூட்டரில் டைப்செட்டிங் செய்தது. அதுநாள் வரை ஒவ்வொரு பலூனின் அளவுக்கும் ஏற்ப அச்சுக்கோர்க்கும் போதே கம்பாஸிட்டர்கள் அந்தந்த இடங்களைப் பார்த்து, இட்டு நிரப்பித் தருவது வாடிக்கை. ஆனால் கம்ப்யூட்டரிலோ மொதுமொதுவென்று அடித்து மொத்தமாய் கையில் கொடுத்துவிடுவார்கள். ஆனாலும் நமது ஆர்ட்டிஸ்ட் டீம் கையில் இருந்ததால் எப்படியோ சமாளித்துவிட்டோம். ​சிறுகச் சிறுக ஆர்ட்டிஸ்ட்கள் டைனசர்களைப் போல சுத்தமாய்க் காணாமல் போகத் துவங்க, ஒரு கட்டத்தில் லொட்டாவோ லொட்டா! And, 2000-களின் பிற்பகுதியில் நாம் ஏற்கனவே கடையைச் சாத்த கிட்டத்தட்ட தயாராகி இருந்த நிலையில், ஓவியப் பற்றாக்குறை எனக்கு அத்தனை பெரிய பழுவாகத் தெரியவில்லை தான்.

​2011 இறுதிவாக்கில் ஜூனியர் எடிட்டர், "இக்கட ரா" என்று சொல்லி, கம்ப்யூட்டர் முன் என்னை உட்கார வைத்து, லக்கி லூக்கின் ஒரு பக்கத்திற்கு DTP அடித்து, கோரல் டிராவில் செட் செய்து, வண்ணத்திலான பக்கத்தைக் காட்டிய போது ஆந்தை முழி, அசுர முழியாகிப் போனது. "இது என்னடா கூத்து, இத்தனை பேர் இத்தனை காலம் செய்ததை இந்த ஒரு சதுர டப்பி செய்து முடித்துவிடுகிறதே!" என்று வாயைப் பிளக்கத்தான் முடிந்தது. ஆக ஒற்றைக் கம்ப்யூட்டரும், ஒரு திறன் வாய்ந்த ஆபரேட்டரும் இருந்தாலே 'ஆடரா ராமா ..தாண்டரா ராமா' என்று நமக்கான பல்டிகளை அடித்துவிடலாம் என்ற தைரியம் துளிர்விட்டதன் பிற்பாடு, நமது இரண்டாவது இன்னிங்ஸ் துவங்கியது. 

"இல்லை இல்லை இல்லை, கையால் அச்சுக்கோர்த்தால் தவிர நாம் எதிர்பார்க்கும் துல்லியம் கிடைக்காது; ஓவியர்கள் அழகாய்ப் பணி செய்தாலன்றி காமிக்ஸ் தேறாது;  திறன் வாய்ந்த பிராஸஸிங் கலைஞர்கள் இல்லாமல் டிஜிட்டலில் செய்யும் பிராஸஸிங் எல்லாம் நமக்கு லாயக்குப்படாது" என்றுதான் நானுமே துவக்கத்தில் கழுத்தைச் சாய்த்தேன். ஆனால், "இதுதான் முன்செல்லும் பாதை, பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும் இதை அரவணைக்காவிட்டால் நஷ்டம் உனக்கே" என்பதை டெக்னாலஜி பறைசாற்றியது. ​

So, அங்கு துவங்கிய நமது இரண்டாவது இன்னிங்ஸில் human skills என்பது பேனா பிடிக்கும் துவக்கக் கட்டத்தில் மட்டுமே குடிகொண்டிருந்தது. அட்டைப்படம் வரையும் கலைஞர் கூட கம்ப்யூட்டரிலேயே தான் சித்திரங்களைப் போட்டுக் கொடுத்தார். அவருமே ஒரு தோர்கல் ராப்பரில் சொதப்பித் தள்ளிய மறுநாள், நாம் கழுவிக் கழுவிக் காக்காய்க்கு ஊற்றியது இன்றைக்கும் நினைவுள்ளது. And, அந்த ஓவியர் நமக்கு போட்டுக் தந்த கடைசிச் சித்திரமாகவும் அதுவே அமைந்து போனது. இன்றைக்கோ ஒரிஜினல் ராப்பர்களை நம்மவர்கள் மேம்படுத்துகிறார்கள். and, கடந்த சில மாதங்களாக அந்தப் பணிக்கு AI வழிகாட்டியும் வருகிறது. சின்னதாய் ஒரு உதாரணம் இதோ.

IMAGE COMING......

​நீங்கள் பார்க்கும் முதல் சித்திரமானது அந்நாட்களில் நமது ஓவியர் போட்ட அட்டைப்படம். அதையே AI வசம் ஒப்படைத்து, "தம்பி டேய், காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல இதை மாற்றம் பண்ணித் தாடா" என்ற மூணாவது நிமிடத்தில் விட்டெறிந்த சித்திரம் இது. சொல்லுங்களேன் guys, இந்த இரண்டில் உங்கள் தேர்வு எதுவாக இருக்குமோ? ஓவியர் போட்டதுதான் வேண்டும் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக பல மடங்கு அழகானதொரு AI சித்திரத்தை ஒதுக்கத்தான் தோன்றுமா?

முன்னொரு காலத்தில் பெரிய புத்தகக் கடைகளுக்குள் புகுந்தால், கடையின் ஒரு கணிசமான பகுதிக்கு ஆர்ச்சீஸ் வாழ்த்து அட்டைகள் (Greeting Cards) இடம் பிடித்திருக்கும். பொங்கல், தீபாவளி, பக்ரீத், கிறிஸ்மஸ், ரம்சான், நல்ல நாள், கெட்ட நாள், திருமணம், பிறந்தநாள் என சகலத்திற்கும் ரகம் ரகமாய், வித விதமாய், கலர் கலராய் கார்டுகள் அடுக்கி வைத்திருப்பார்கள். "ராக்காயி வீட்டு கண்ணுக்குட்டி இன்னைக்கு மோ என்று கத்தியது, அதற்கு ஒரு கார்டு வேண்டும்" என்றால் கூட அங்கே கார்டுகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும். கொஞ்சமாய் யோசியுங்கள், அவற்றையெல்லாம் எந்தக் காக்கா எங்கே தூக்கிப் போய், எங்கே பதுக்கி வைத்திருக்கக் கூடும்? Whatsapp என்றதொரு ராட்சசன் உட்புகுந்த மறுநாளில், கடுதாசி எழுதும் கலையே காணாமலே போனது. இன்றைக்கு நம்ம தலைவர் கூட ரீம் கணக்கில் பேப்பர்களை வாங்கி எழுதித்தள்ளாது, ரிலாக்ஸாய் படுத்தபடியே பத்து வரிகளைத் தட்டி விட்டு முடித்துவிடுகிறார். நல்ல நாள், பண்டிகையா? கடமை கண்ணாயிரமாய் நட்பு வட்டங்களுக்கு ஒரு வாழ்த்தை வாட்ஸப்பில் தட்டிவிட்டால், வேலை முடிந்தது. "இல்லைங்க, இந்த சைத்தானை நான் ஏத்துக்கிறதா இல்லை; நான் இன்னமும் லெட்டர் தான் போடுவேன், கிரீட்டிங் கார்டு தான் அனுப்புவேன்" என்று நம்மில் யாரேனும் சொல்லவாவது முனைகிறோமா? அட, இந்த AI சார்ந்த விவாதத்தின் துவக்கப்புள்ளியே நண்பர் அனுப்பிய வாட்சப் சேதி தானே? 

​இல்லப்பு...படைப்புகளுக்குள் AI புகுவதை தான் நாங்க எதிர்க்கிறோம் ; மற்றபடிக்கு டெக்னாலாஜியும் நாங்களும் பாய்-பாய் தான் என்கிறீர்களா? ரைட்டு...நாம் AI பக்கம் போகவில்லை என்றே வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் நமக்கு வந்து சேரும் அயல்தேசக் கதைகள், அவற்றின் பின்னணிகள், அவற்றில் இருக்கக்கூடிய AI சார்ந்த உழைப்புகள் பற்றி நமக்கு ஏதாச்சும் தெரியவாவது வாய்ப்புள்ளதா ? Not at all என்பதே பதில்!

​ஒரு காமிக்ஸின் உருவாக்கம் என்பது ஒருநூறு பரிமாணங்கள் கொண்டது. புதிதாய் ஒரு கதாபாத்திரத்தை உருவகப்படுத்துகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்: அந்தத் தொடரில் வரக்கூடிய முக்கிய கதை மாந்தர்கள் அனைவருக்கும் உரித்தான குணாதிசயங்கள், உடல்வாகு, முகவெட்டு, கேச அழகு என்று வண்டி வண்டியான சமாச்சாரங்களை ஓவியருக்கு வழங்கி, சாம்பிள்களை வரையச் சொல்லி அவரை வாரக்கணக்கில் பெண்டை நிமிர்த்துவார்கள்.​ஹீரோ நேராகப் பார்க்கட்டும், குறுக்கால நிற்கட்டும், பின்னே திரும்பிப் பார்க்கட்டும், கையைத் தூக்கட்டும், காலை உதைக்கட்டும் என்று விதவிதமான ஆங்கிள்களில் அவரை வரைந்து சரிபார்ப்பது முதல் படி. இந்தக் கடின உழைப்புகள் எதுவுமே நாம் பார்க்கப்போகும் இறுதிப் பக்கங்களில் கிஞ்சித்தும் பிரதிபலிப்பதில்லை. ஏனெனில், இவையெல்லாமே பின்னணியில் உள்ள ஒத்திகைகள் மாதிரியானவை மட்டுமே! இன்றைக்கோ, AI வசம் அதே விவரங்களைத் தந்தால், அடுத்த பத்தாவது நொடியில் அந்த ஹீரோவின் கொள்ளுப்பேரன் எப்படி இருப்பான் ? என்பது வரை கண்ணில் காட்டிவிடும். "ஹீரோ ஓங்கி ஒரு கராத்தே வெட்டு வெட்டினார் என்றால் எப்படி இருக்கும்?" எனப் பார்க்க நினைத்தால், அவர் கராத்தே வெட்டு மட்டுமல்ல, கழுதையில் சவாரி செய்தாலுமே எவ்விதம் இருக்கும் என்று கண்முன்னே காட்டிவிடும்.

​அடுத்த கட்டமாய், ஒரு நெடுங்கதையை 50 /100, 200 அல்லது 300 பக்கங்களில் பிரித்து வரையும்போது 'Pacing the story' என்ற பணி பிரதானமானது. அதாவது, ஒரு கட்டத்திலிருந்து அடுத்த கட்டத்திற்கு, அதற்கு அடுத்ததற்கு என கதையை நகர்த்திச் செல்வதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் அந்தப் பணி. ஒரு லக்கி லூக் கதையென்றே வைத்துக்கொண்டால்:

• ​அவர் ஊருக்குள் புதிதாய் வரும்போது ஒரு ஷாட் ......
• ​அடுத்து, சலூன் தூரத்தில் தெரிவது போல இவர் வீதியில் வந்துகொண்டிருப்பது போல கதையைக் கொஞ்சம் முன்னெடுத்துச் செல்வது........
• ​அதன்பின்பாய்ச் சலூனுக்குள் ஏதோ கலவரம் நடந்துகொண்டிருந்தால் அங்கே அடிதடி நடப்பது போலான சித்திரம்.......

​என்று ஒரு கதையை நெடுக இட்டுச் செல்வது ஒரு ஸ்கிரிப்ட்ரைட்டரின் பல வார காலத்து மண்டைக் குடைச்சலான பணி. Again, இது நமக்குக் கண்ணில் தட்டுப்படவே போவதில்லை; ஏனெனில், இதுவுமே பூர்வாங்கப் பணிகளில் சேர்த்தியானதுதான். ​ஆனால் இன்றைக்கோ, கதையின் ஸ்கிரிப்ட்டை AI வசம் தந்துவிட்டு, "இத்தனை பக்கங்களுக்கு இதை இட்டுச் செல்ல வேண்டும்" என்ற விவரத்தையும் சொல்லிவிட்டால், "ஒரு பக்கத்திற்கு எத்தனை frames வேண்டும்?" என்று மட்டுமே கேட்கும். அந்த விவரத்தையும் சொல்லிவிட்டால், கதையை நகர்த்தும் சகல பணிகளையும் அண்ணாத்தே பார்த்துக்கொள்வார். மேல் நோவ, நனைத்து சுமந்து கொண்டிருந்த பணிகளில் பலவற்றைச் சொடுக்கு போடும் நேரத்தில் முடிக்க சாத்தியமாகிவிடும் பட்சத்தில், படைப்பாளிகளுக்கு மெய்யாலுமே கவனம் தர வேண்டிய கிரியேட்டிவ்வான சமாச்சாரங்களில் ஈடுபட எத்தனை சுதந்திரமும் அவகாசமும் கிடைத்துவிடும்?! 

ஒரு மேஸ்திரி சிமெண்ட் கலவை போடுவதிலிருந்து, செங்கல்களைத் தூக்கி அடுக்குவதிலிருந்து, ஜன்னல்களைப் பொருத்துவதிலிருந்து, கதவு நிலைகளைச் சாத்துவதிலிருந்து சகலத்தையும் தானே செய்யும் அவசியமின்றி, மேற்பார்வை பார்த்தபடியே பிசிறுகளைச் சரிசெய்துகொண்டு வழிநடத்துவது என்பது எத்தனை ஆராமான விஷயம் ?. இத்தகையதொரு வாய்ப்பு கிட்டும் போது, - "இல்லீங்கோ AI இந்தப் பக்கமே வரப்படாது !"  என்று மறுக்கவாவது முடியுமா? AI என்பது பல இடங்களில் ஒரு பொதி சுமக்கும் கழுதையே தவிர, மனிதனின் கற்பனைகளை வறளச்செய்யும் ஒரு இடரே அல்ல!

​மிகச் சமீபமாய் நமது வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டியில் ஒரு டாம் & ஜெர்ரி வீடியோவைப் பகிர்ந்திருந்தேன். ஒன்றே முக்கால் நிமிடங்கள் மட்டுமே ஓடக்கூடிய அந்த வீடியோ, இந்த எலியும் பூனையும் லூட்டி அடிக்கும் கார்ட்டூன்களைப் பார்த்து ரசித்திருக்கக்கூடியவர்களின் ஈரக்குலையை உருவியெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டதாக இருந்தது. ஒற்றை வரி வசனம் கூட இல்லாமலே, கண்கள் வேர்க்கவும், இதயம் இனிக்கவும் அந்த வீடியோ செய்திருந்தது. And surprise, surprise... அதை முழுக்க முழுக்க உருவாக்கியிருந்தது AI தான்! Hollywood-ன் அற்புதக் கலைஞர்களுக்கே சவால் விடும் தரத்திலிருந்த படைப்பை ஆதி முதல் அந்தம் வரை செயற்கை நுண்ணறிவால் நடத்த முடிகிறது எனில், பாராட்டுவதில் தப்பே இல்லையே மக்களே?! Credit where it's due!! ஒரு சில நாட்களுக்கு முன்பாகக் கூட பிரபல Star Wars திரைப்பட வரிசைகளை உருவாக்கியிருந்த டைரக்டர் AI தான் திரையுலகின் எதிர்காலமே, படங்கள் எடுப்பது இன்றைக்கு இதன் உதவியுடன் ரொம்பவே சுலபமாகிவிட்டது என்று சொல்லியிருந்தார். உலகத்துக்கே பொழுதுபோக்கின் முன்னோடியான Hollywood இந்த ஆற்றலை அரவணைத்து ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, நாம் மட்டும் கோபித்துக்கொண்டு நிற்பதில் என்ன லாபம் இருக்கக்கூடும் folks?

​And விஷயத்துக்கு வருகிறேனே, "AI நல்லது, AI வல்லது, AI நாலும் தெரிந்தது" என்றெல்லாம் நான் டமுக்கடிக்க பிரியப்படவே இல்லை. And இது ஆறு தம்மாத்துண்டு புத்தகங்களுக்கான sales pitch-ம் அல்லவே அல்ல. போன பதிவிலேயே அழுத்தம் திருத்தமாய் நான் சொல்ல முனைந்திருந்தது : இந்தப் படைப்புகளின் Target audience நாமே அல்ல என்பதைத்தான். கையில் வெறும் 20 ரூபாயை வைத்துக்கொண்டு வரும் பிள்ளைகளுக்கு அப்துல் கலாமின் ஒரு குட்டி comics-ஐ கொடுக்க முடிந்தால் அந்த மட்டிற்கு நமக்குத் திருப்தியே. "அக்கா, சிறுத்தை மனிதன் book படித்தேன், அதில் அடுத்தது வந்திருக்கா?" என்று கேட்டு வரும் பிள்ளைகளுக்குக் கொஞ்சமே கொஞ்சமாய் அதைவிடவும் better தரத்தில் உள்ள Arnold-ஐ தந்தால் ஒரு திருப்தி.

​20 ரூபாய்க்கு இன்றைக்கு முறைப்படி உரிமைகள் வாங்கி, தரமான கதைகள் எவற்றையும் வழங்கிட கிஞ்சித்தும் வாய்ப்புக் கிடையாது. நடப்பாண்டின் Gen Z இதழ்களையே எடுத்துக்கொள்ளுங்களேன், ஒரு சிறு கதையே அந்த குட்டி size-ல் 32 பக்கங்களுக்கு ஓடிவிடுகிறது. And அதனை 40 ரூபாய்க்கு விற்பனை செய்து வருகிறோம். அந்த விலைகளைக் கண்டாலே பிள்ளைகள் ஒதுங்கி விடுகிறார்கள் என்னும்போது, Rs.20 என்ற விலையை முதலில் நிர்ணயம் செய்து கொண்டு அதற்குள் என்ன படியும் என்றே சிந்திக்க வேண்டிப்போனது. ​நாமாகவே உருவாக்கும் சரக்கு என்னும்போது இதற்கு Royalty-யும் கிடையாது, எந்த size-இல் போடணும் போடக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடுகளும் கிடையாது, இஷ்டப்பட்ட printrun சாத்தியமே. So முழுக்க முழுக்கவே பிள்ளைகளுக்கு comics சார்ந்த ஒரு பரிச்சயம் ஏற்படுத்தித் தரவே இந்த முயற்சி.

​And again, டாக்டர் கலாம் அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றைத் தவிர்த்த பாக்கி ஐந்து புத்தகங்களுமே ஜூனியர் எடிட்டரின்  கற்பனைக் குழந்தைகள். அந்த அர்னால்டு & அப்ரசன்டி ஜோடியினை  வரும் நாட்களில் இன்னும் கொஞ்சம் மெருகேற்றினால், அட்டகாசமானதொரு cartoon ஜோடியாக மிளிர்ந்திட சர்வ நிச்சயமாய் வாய்ப்புகள் உண்டு என்றே சொல்லுவேன். 

Make no mistake folks - இது நடைபழக முயற்சிக்கும் ஒரு குழந்தையின் ததக்கா புத்தக்கா நடை மாத்திரமே என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் தேவையே கிடையாது. கண்ணில் ஒரே ஒரு சொட்டு விளக்கெண்ணெயை விட்டுக்கொண்டு பார்த்தாலே ஒரு நூறு பிழைகள் தென்படாது போகாதுதான். ஆனால் இங்கு நடைமுறை எதார்த்தம் பற்றியும் உங்களுக்குச் சொல்லிட வேண்டியுள்ளது.

கபிஷ் கதைகளை கடந்த இரு வருடங்களாக நாம் வெளியிட்டு வருவது உங்களுக்கு தெரிந்ததே. இதில் சிக்கல் என்னவெனில் இந்த தொடருக்கான உரிமைகளை வைத்திருக்கும் நிறுவனத்திடம் கபிஷின் கோப்புகள் சுத்தமாய் கிடையாது. உரிமைகள் மாத்திரமே கைமாறியுள்ளனவே தவிர ஆங்காங்கே சுற்றில் இருக்கக்கூடிய பழைய பிரதிகளிலிருந்து scan செய்து முயன்றதை ஆளாளுக்கு ஒப்பேற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த சூழல் தொடர வேண்டாமே என்ற எண்ணத்தில் ஒரிஜினல்  ஓவியரிடமே மேற்கொண்டு புது கதைகள் உருவாக்கும் திட்டத்தை முன்மொழிந்து பார்த்தோம். 'கபிஷ் வந்துச்சு, சீகால் ஓடுச்சு, பந்திலா  சாத்துச்சு' என்ற ரீதியில் சிம்பிளான சிறுகதைகளை எழுதி படம் போட்டுத் தருவதாக இருந்தால், 32 பக்கங்கள் கொண்டதொரு கபிஷ்  இதழுக்கு அவர்கள் கோரிய தொகை நெருக்கி Rs.50,000. யோசித்துத்தான் பாருங்களேன். இத்தனை பெரிய தொகையைத் தந்து படைப்புகளை உருவாக்கி அவற்றை போணி பண்ணுவது ஒற்றை பிராந்திய மொழியில் மட்டுமே இயங்கி வரும் நமக்கு நடைமுறைக்கு ஒத்தாவது வருமா?

இதோ இப்போது விக்ரம் ரெடி செய்துள்ள அப்துல் கலாம் அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறு வெறும் 16 பக்கங்கள் + இரண்டு அட்டைப்படங்கள், ஆக 18 பக்கங்கள். இந்த 18 பக்கங்களை ஒரு தரமான, ஆற்றலான ஓவியரிடம் தந்து பணி செய்திருக்கும் பட்சத்தில், குறைந்தபட்சமாய் ரூபாய் 25,000 பிடித்திருக்கும். And அது மிக நியாயமான தொகையுமே தான்! ஆனால் இந்த 25,000 ரூபாயை ஒரே ஒரு மொழியில் நாம் வெளியிட்டு ஈடு செய்வது என்பது கனவிலும் சாத்தியமாகா சமாச்சாரம். But இன்றைக்கோ, நாமே உருவாக்க முடிந்துள்ளது ; ஒரு சின்ன விலையில் பிள்ளைகளிடம் கொடுக்கவும் வாய்ப்பு அமைந்துள்ளது. இதுதான் நமது இந்த திட்டமிடலின் பின்னணியே தவிர, அடுத்த கட்டத்தில் நாமாக கதைகளை உருவாக்கி லயனுக்குள் / முத்துவுக்குள் புகுத்தப் போகிறோம் என்றோ நீங்கள் 'டர்'ராக அவசியமே இல்லை. உலகத்தரத்திலான படைப்புகளையே போட்டுவிட்டே, மாதா மாதம் வாசிக்க உங்களை கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், இந்த அமெச்சூர் முயற்சிக்கு ரெகுலர் களத்தை தந்திடுவோம் என்று மெய்யாலுமே நினைக்கிறீர்களா?

Oh yes..., வரும் நாட்களுக்கென இன்னும் நிறையவே திட்டமிடல்களோடு ஜூனியர் எடிட்டர் பணியாற்றிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார். அவை முழுக்க முழுக்கவே ஆகச் சின்ன விலைகளில், சிறார்களின் கைகளைப்போய் சேர வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் மாத்திரமே உருவாக்கவும்படும், மார்க்கெட்டிங் செய்யவும்படும். So, இவற்றை பத்தோ, பன்னிரண்டோ வயது சிறார்களின் பார்வையில் இருந்து பார்க்கத்தான் வேண்டுமே தவிர்த்து, ப்ளூ சொக்காய் போட்டபடியே நாம் அலசிட முகாந்திரங்கள் இருப்பதாய் நான் நினைக்கவே இல்லை. நமக்குப் தேவை மிகச் சின்ன விலைகளில், அழகான சித்திரங்களுடன்  கலரிலான இதழ்கள். அவற்றை வழங்கிட அயல்நாட்டுப் படைப்புகள் சுகப்படாது எனும் போது, எஞ்சியிருக்கக்கூடிய ஒரே வாய்ப்பு பப்ளிக் டொமைனில் இருக்கக்கூடிய புராதன காமிக்ஸ்களை கையில் எடுப்பது, அல்லது இன்றைய டெக்னாலஜியைக் கொண்டு நாமாகவே உருவாக்க முனைவது. We chose the latter ! Simple as that!

​இந்த AI முயற்சியில் இன்னொரு வசதியுமே உண்டு. இவற்றை நாம் இஷ்டத்திற்கு டிஜிட்டலிலும் விலைகளின்றியே சுற்றில் விட முடியும். சமூக வலைத்தளங்களில் கணிசமாய் நேரம் செலவிடும் புது வாசகர்களை விலைகளில்லாத இந்த முயற்சிகள் எட்டிட முடிந்தால், அந்தமட்டிற்கு காமிக்ஸ்களுக்கு வெற்றி தானே ?1 So, மாற்றங்கள் - முன்னேற்றங்கள் என்ற முதல் நொடியில் நாம் ரிவர்ஸ் கியர் போடுவது தேவையற்ற பீதி என்பேன். டைனோசார் காலத்து ஆசாமியான நான் இன்னும் "புளகாங்கிதம் அடைந்தேன்"....ஸ்பஷ்டமாய் உணர்ந்தேன் "என்றெல்லாம் வசனங்கள் எழுதித் திரியும் வரையிலும், எதுவுமே ஒற்றை ராத்திரியில் திடுதிடுபென மாறிவிடாது. AI வரப்போகிறது என்பது சூழல் அல்ல, அது எப்போதோ வந்தே விட்டது !! எப்போதோ நம்மைச் சுற்றி ஆறாமாய் காலூன்றித் திளைத்து வருகிறது.

​சின்னதொரு side track :

​இதுவரையிலும் மருத்துவத்துறையில் எழுதப்பட்டிருக்கக்கூடிய லட்சோபலட்ச புத்தகங்களையும் படித்ததொரு டாக்டர்...! இதுவரையிலும் மருத்துவத்துறையில் பிரசண்ட் செய்யப்பட்டுள்ள ஆய்வுத் தாள்களின் சகலத்தையும் கரைத்துக் குடித்ததொரு டாக்டர்...! ஆனால் ஆயுசுக்கும் கையில் ஒரு ஸ்டெதாஸ்கோப்பையோ, ஒரு தெர்மாமீட்டரையோ ஏந்திக்கூட இருக்காததொரு டாக்டர்! அவர் யார் ? 

​இந்த டாக்டர் 2027 முதலாக உலகின் முதல் நாடான அமெரிக்காவில் Clinical Assistant ஆகப் பணியாற்றப் போகிறார். அவர் வேறு யாரும் அல்ல ..... AI டாக்டர்களே ! வருஷா வருஷம் இந்தியாவிலிருந்தும், பிலிப்பைன்ஸிலிருந்தும், இன்ன பிற நாடுகளிலிருந்தும் டாக்டர்களை இறக்குமதி செய்வதற்குப் பதிலாக, AI டாக்டர்களை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவர அமெரிக்காவில் தீர்மானம் செய்யப்பட்டுள்ளதாம். ஒரு பொம்மை புக்குக்குள் AI புகுந்தாலே பதறியடிக்கின்றோம்; நமது ஆரோக்கியத்தையே அதனிடம் ஒப்படைக்கும் ஒரு நாள் புலர்ந்தால் என்னவென்போம்? Relax guys.... மாற்றங்களை தம் கட்டி எதிர்க்கும் நேரத்திற்கு, அதனை நமக்கு நல்லதொரு சேவகனாய் பயன்படுத்திக் கொள்வதே விவேகம் என்பேன். மாறாக அதனைத் தவிர்த்தே தீருவோம் எனும் பட்சத்தில், அவன் தோளிலேறி உலகமே நம்மைத் தாண்டி எங்கேயோ முன்சென்றிருக்கும். அப்புறமாய் நாம் திடுதிடுவென பின்னே விரட்டிக்கொண்டு ஓடினாலும் எட்டிப்பிடிக்க சாத்தியமாகுமா? புனித மனிடோவுக்கே வெளிச்சம்!

​நம் தடங்களில், நம் பயணங்களில் எப்போதும் போலவே கதைகளும் பணிகளும் தொடர்ந்திடும். And நாம் தேர்வு செய்து, வெளியிடும் கதைகள் சகலமுமே கிட்டத்தட்ட ஐந்தோ, பத்தோ, இருபதோ ஆண்டுகளுக்கு முன்பானவை என்னும்போது, அவற்றினுள் AI-யின் தாக்கங்கள் பெருசாய் இருக்கவும் வாய்ப்பில்லை. So, நிம்மதியாய், தைரியமாய், சலனங்களின்றி, சங்கடங்களின்றி, நெருடல்களின்றி வாசிப்புகளை நேசிப்போம். 

Bye all... இன்று காலை கோவையில் புத்தக விழாவுக்குப் போகும் முன்பாய் இந்தப் பதிவை போட நினைத்தேன் - glad I did! See you around! Have a great weekend!

அப்புறம் TERRIFIC TEX தெறிக்க விட ரெடி.... இதோ அட்டைப்பட preview 😎... சந்தா ரயிலில் நீங்க இடம் போட்டாச்சுங்களா? No time like now please 🙏

ஒரு ஜூனியர் சண்டே ...!

 நண்பர்களே, 

வணக்கம்.இன்னொரு ஞாயிறு and இன்னொரு பதிவுமே.​ இப்போதெல்லாம் விரல் நுனியில் வாட்ஸப் கம்யூனிட்டி இருப்பதால் இங்கு login செய்து டைப் பண்ணவெல்லாம் நம்மில் நிறைய பேருக்கு அவகாசம் / ஆர்வம்  இல்லை என்பது புரிகிறது. கூடிய சீக்கிரமே இது வெறும் தகவல் பலகையாக மாறிப் போனாலும் வியப்பில்லை என்பேன். Sad but that is reality.

​"தகவல் பலகை" எனும் தலைப்பில் இருக்கும் போது ஒரு சில ஜாலியான updates-களை இம்முறை  பகிர்ந்திடுகிறேனே !! கொஞ்ச காலமாகவே செயற்கை நுண்ணறிவு நாற்கால் பாய்ச்சலில் பறந்து கொண்டிருப்பது உலகத்துக்கே தெரிந்த விஷயமே. அவ்வப்போது மொழிபெயர்ப்பில் ஏதாச்சும் மாற்றம் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளதா இந்த AI அணி ? என்று நான் பரிசோதிப்பதுண்டு. ஆனால் இதர மொழிகளில் பிரித்து மேய்ந்தாலும் தமிழில் இன்னமும், 'ஏக் காவ்  மே  ஏக் கிசான் ரகு  தாத்தா' ரேஞ்சுக்கே நொண்டியடிக்கும் வேகத்திலேயே வண்டி ஓடி வருவது தெரிந்தது. ​ஆனால் சித்திரங்கள் போடும் பணிகளில் சும்மா தெறி மாசாக எக்கச்சக்க app-கள் செயல்படுவதை சமீப காலமாய் நாமெல்லாமே பார்த்து வருகிறோம். யானையை வரையச் சொன்னால் - பானையை வரைந்து வைக்கும் சித்திர ஞானமே எனக்கு. ஆனாலும் இன்றெல்லாம் நான் உருவாக்கும் நமது விளம்பரங்கள் என்ன மாதிரி என்பது உங்களுக்கே தெரியும். So செயற்கை நுண்ணறிவின் இன்னொரு பக்கம் உலகெங்கும் உள்ள Digital ஓவியர்களின் பிழைப்புகளை நாறடித்து வருவது அப்பட்டம். 

மொழிபெயர்ப்பில் ஏதாவது செய்ய முடிகிறதா என்று பார்த்துவிட்டு 'ச்சை' என்ற கடுப்பில் நான் விலகிவிட்டாலும், நமது ஜுனியர் எடிட்டர் அந்த சித்திரங்கள் போடும் லாவகத்தை நமக்கு பயன்தரும் விதமாய் பயன்படுத்த வழியுள்ளதா ? என்று தொடர்ச்சியாக முயற்சித்துக் கொண்டே இருந்தது எனக்குத் தெரியும். சொல்லப்போனால் போன வருஷத்திலிருந்தே இந்த முயற்சியினை ஜூனியர் மேற்கொண்டு வருவது எனக்குத் தெரியும் !அவ்வப்போது ஏதேனும் பக்கங்களைக் கண்ணில் காட்டும் போது, மெய்யாலுமே வாய் பிளந்து கிடந்தேன்.அழகான சில cartoon பக்கங்களும் திகில் கதைப்  பக்கங்களும் அவற்றுள் இருந்தன. "என்னது தம்பு இது ?" என்று ஆர்வம் தாங்காமல் வினவ, "கதை எனது உருவாக்கம்.... இந்த சித்திரங்கள் சகலமும் AI மூலமாய் போட்டது !" என்று ஜுனியர் பதிலளித்தார். லொட்டு லொட்டு என்று பட்டன்களைத் தட்டினால் சித்திரங்கள் தானாக வந்து விழுவதில்லை என்பதை நான் அனுபவத்தில் அந்நேரம் படித்துக் கொண்டுதான் இருந்தேன். ஒரு மாடஸ்டி cover-ஐ போடு என்று சொன்னால் வலது கையில் ஆறு விரல் ; இடது கையில் ஏழு விரல் என்று பரவை முனீம்மாவை வரைந்து தந்து அழிச்சாட்டியம் பண்ணி வைக்கும். அதை மாற்றச் சொல்லி ஒரு நூறு தடவை மன்றாடினாலும், மனுஷனின் மண்டைத்  தொலியை உரித்தெடுப்பதில் அப்பாச்சேக்களுக்குத்  துளியும் சளைத்ததல்ல இந்த AI - என்பதை அந்நேரம் நன்றாகவே நான் அறிந்திருந்தேன். அவ்விதம் இருக்க, ஒரு பக்கம் நிறைய படங்களை உருவாக்குவது, கதை நெடுக அவற்றை சீராய் இட்டுச் செல்வது, வர்ணம் தீட்டுவது என்பதெல்லாம் சுலபமே அல்ல என்பதை நன்றாகவே புரிந்திருந்தேன். நேராக பார்க்கும் ஒரு ஆசாமியை பக்கவாட்டில் திரும்பிப் பார்க்க செய்ய வேண்டுமெனில் அதற்கென AI வசம் நாம் தர வேண்டிய உத்தரவுகள் பத்து பாத்திரங்களைத் தேய்க்கும் போது ஆத்துக்காரம்மா நமக்குத் தரும்  உத்தரவுகளை விட ஜாஸ்தி என்பேன். So பின்னணியில் இருந்திருக்கக்கூடிய உழைப்பு  பற்றிப்  புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

​கிட்டத்தட்ட அதே சமயம் நமது வட்டத்திலுள்ள புது நண்பர் ஒருவர் AI மூலமாக தான் உருவாக்கிய ஒரு சில சித்திர சிறுகதை மாதிரிகளை எனக்கு அனுப்பி வைத்து இதை publish பண்ண முடியுமா சார் ? என்று கேட்டிருந்தார். நண்பரின் உழைப்புக்கு நாம் credit எடுத்துக் கொள்வதில் எனக்கு ஏற்பில்லை என்பதால், "இல்லைங்க நாம் இதை வெளியிடுவதாக உத்தேசம் இல்லை !" என்று மட்டும் சொல்லியிருந்தேன். ஜனவரியும் பிறந்தது, சென்னை புத்தக விழா, புது அட்டவணை என்று ஏதேதோ பணிகளுக்குள் busy ஆகிப் போனேன். மார்ச் இறுதிவாக்கில் ஒரு கத்தைப்  பக்கங்கள் எனக்கென மேஜையில் தயாராகக் காத்திருந்த போதுதான் ஜூ.எ இந்த project-ஐ பாதியில் ஆத்தி இருக்கவில்லை என்பது புரிந்தது. பல சந்தர்ப்பங்களில் வேகமாய் ஆரம்பித்துவிட்டு பணிகளின் இடர்களைக் கண்டு reverse அடிப்பது எதார்த்தம் தான் என்பதால் நான் அது பற்றி தொடர்ந்து நோண்டிக் கொண்டிருந்திருக்கவில்லை. So மார்ச்சில் அவரது உழைப்பின் பலன்களைப் பார்த்த போது, மெய்யாலுமே பக்கென்றிருந்தது. ஏழு கழுதை வயசாகியும் ஆயிரத்தி சொச்சம் இதழ்களை வெளியிட்டான பின்னும், நானாக எழுதியது என்பது ஒண்ணோ ரெண்டோ துப்பறியும் கதைகளை மட்டும் தான். Comics-க்கு கதை எல்லாம் எழுத ஒருபோதும் நான் நினைத்ததும் இல்லை, மெனக்கெட்டதும் இல்லை.ஆனால் டெக்னாலஜியின் கரம் பிடித்து Junior செய்திருந்த பணிகளைப் பார்த்த போது செம thrill ஆக இருந்தது.

என்ன - அவரது உருவாக்கம் சகலமும் ஆங்கில ஸ்கிரிப்ட்டில் இருந்தது மட்டுமே லைட்டாக நெருடியது. அதையுமே தமிழில் செய்திருந்தால் இன்னும் பிரமாதம் என்று வியந்திருப்பேன். ஆனால், புண்ணியத்துக்கு கறக்கும் மாட்டை "அர்ரே பாய் ...தும்ஹாரா எத்தனை பல் கீதுபா ?" என்று எண்ண நினைத்தால், அது கடிச்சுப் போட்டு விடும் என்பது மண்டையில் உறைத்தது. தவிர இதை நீங்களே எழுதிட்டா தேவலாமே என்று ஜூனியர் கோரிக்கை வைத்த போது மறுக்கவாவது முடியுமா ? ​So நான் பேனா எடுத்துக்கொண்டு ஊத, AI-ஐ கையில் எடுத்துக்கொண்டு ஜூனியர் சலங்கை கட்டி ஆட ஒரே ஆடலும் பாடலுமாய் செமத்தியான scene அரங்கேறியது.

​உள்ளுக்குள் புகுந்த பிற்பாடுதான் இதனில் எத்தனை நெளிவு சுளிவுகள் உள்ளன, எத்தனை மொக்கைகள் போட வேண்டியுள்ளன, எத்தனை bulb-கள் வாங்கித் தீர வேண்டியுள்ளது, எத்தனை மணி நேரங்களை செலவிட வேண்டியுள்ளது என்பதெல்லாம் புரிபட்டது. அட்டகாசமாய் கம்ப்யூட்டர் ஸ்க்ரீனில் தெரியும் ஒரு சமாச்சாரத்தை print போட்டு பார்த்தால் புதுசாய் கண்ணாலம் கட்டி வந்த இல்லாள் ஆர்வக் கோளாறில் செய்த அல்வாவை போல் கிலுகிலுவென்று காட்சி தரும். AI-க்குள் இருக்கும் கலைஞன் நிறைய மணிரத்னம் படம் பார்க்கும் ரகம் போலும் - சகலமும் இருட்டாகவே ஆரம்பத்தில் வருகிறது !  'சிவப்பை கூட்டு, ப்ளூவைக் குறை, பச்சையை குறை....' என்று ஏதேதோ கூத்துக்கள் அடித்துவிட்டு மறுக்கா போய் பார்த்தால் அது பதம் தப்பிய மைசூர்பாகாய் வந்து சேரும்.​ இந்த முயற்சிகளின் பின்னே எடுத்த color printout-களும், செய்த திருத்தங்களும் பற்றி தனியாக ஒரு பதிவு போடுவதென்றால் அதற்கே ஒரு மணி நேரம் வேண்டி இருக்கும். ​To cut a very long story short, ஏகப்பட்ட திருத்தங்கள், மாற்றங்கள் செய்த பிற்பாடு - இதோ junior கைவண்ணத்தில் முழுக்க முழுக்க உருவாகியுள்ள படைப்புகள் இவையே.

முதலாவதாக கையில் எடுத்த பணி ஒரு மாமனிதனின் வாழ்க்கைக் கதை பற்றியது. "சிகரம் தொட்ட சிங்கங்கள்" என்று ஆந்தை அண்ணாத்த பேர் வைத்த இந்தத் தொடர் மாற்றங்களை சாத்தியமாக்கிய சில மகா மனிதர்களை காமிக்ஸ் வடிவில் சிறுக சிறுக கண்ணில் காட்ட உள்ளது. ​Of course இதெல்லாம் அமர் சித்ர கதா - வசந்த மாளிகை காலத்திலேயே நமக்குக் கண்ணில் காட்டி விட்டன தான். ஆனால் இன்றைய நாட்களின், இன்றைய தலைமுறைகளின் சாதனை செய்த நாயகர்களை, இந்த latest technology-யின் உதவியுடன் தரிசிப்பதில் தப்பில்லை என்றே எண்ணினேன்.

இதன் தமிழ் கோப்பு இந்த நொடியில் என்  கையில் இல்லை !! எடுத்தவுடன் அதை upload செய்வேன் !

And இங்கே பிரதானமாய் ஒரு விஷயத்தை சொல்லி விட அனுமதியுங்கள் மக்களே. இந்தப்  படைப்புகளின் target audience முழுக்க முழுக்க புத்தக விழாக்களுக்கு வரும் பள்ளி மாணாக்கர்களே. இவற்றை நமது regular வட்டத்தில் ஜாலியாக ரசிக்க முடிந்தால், அது icing on the cake....அவ்வளவே ! So இதனை டின்டினோடு ஒப்பிடுவதோ, ரத்த படலம் range-க்கு hype பண்ணி விட்டு அப்புறமாய் முழிப்பதோ வேணாமே ப்ளீஸ். பசங்களுக்கான படைப்பு and முதற்கட்ட முயற்சிகளே என்ற மட்டில் எடுத்துக்கொண்டால் எல்லாம் நலமே.

டாக்டர் கலாமின் வாழ்க்கையை 16 பக்கங்களுக்குள் அடக்குவதென்பது next to impossible என்பது அப்பட்டமாய் புரிந்தது. ஆனால் கையில் வெறும் இருபது ரூபாயை தூக்கிக்கொண்டு வரும் பிள்ளைகளுக்கு, கலரில், ஆர்ட் பேப்பரில் அழகாய், தரங்களில் சமரசமின்றி, புத்தகங்களை வழங்க வேண்டுமெனில் பக்கங்களில் சிக்கனம் அவசியம் என்பது ஜூனியர் எடுத்த தீர்மானம். தவிர, நீண்டு செல்லும் படைப்புகளாய் உருவாக்கிடும் பட்சத்தில், AI செய்யும் லூட்டிகளை சமாளிப்பது ஊரிலிருந்து வந்திருக்கக்கூடிய மாமியாரை சமாளிப்பதை விடவும் படு சிரமமான காரியம். So keeping it short and sweet would be great என்று நினைத்தோம்.

​டாக்டர் கலாமின் இதழுக்கு அடுத்ததாக ஜூனியர் கண்ணில் காட்டியது இதோ இந்த அட்டகாசமான காமெடி ஜோடியைத்தான்.

​அர்னால்டு & அப்ரசன்டி .

​இந்த இணை பிரியா நண்பர்கள் ஜோடி - முழுக்க முழுக்க ஜூனியரின் கற்பனையே. 16 பக்கங்களுக்குள் அவர்களை உலகமெல்லாம் சுற்றச் செய்வது இந்தத் தொடரின் டெம்ப்ளேட். At least எனக்குத் தெரிந்த மட்டிலாவது அப்படித்தான். மூத்தவன் அர்னால்டு வகை தொகையின்றி, ஒவ்வொரு வில்லங்கத்திற்குள்ளும் கால்பதிக்க, கூடவே போகும் அப்ரசன்டி தஸ்-புஸ்ஸென்று தவித்துக் கொண்டே பின்தொடர்வது பிரமாதமாய் இருப்பதாய் எனக்குப்பட்டது. ​இதுவரை அதனில் மூன்று தனித்தனிக்  கதைகளை ஜூனியர் உருவாக்கியுள்ள போதிலும், பேனா பிடிக்க எனக்கு அதிக அவகாசம் இல்லை என்பதால், இரண்டை மட்டுமே இப்போதைக்கு ரெடி செய்துள்ளோம்.

இங்கேயுமே பேனா பிடிக்கும் போது கூத்துக்களுக்கு பஞ்சமே இருந்திருக்கவில்லை. புடைப்பான நம்ம மூக்குதான் சும்மா இருக்காதே...? வசனங்களில் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா நம்பர்களை அள்ளித் தெளித்திருக்க, டைப் செட்டிங்குக்குப்  போகும்போது, "ஸார், படமே தெரியலை, முழுசும் மறைக்குது, ஏகப்பட்ட வசனம்" என்று புகார் தான் வந்தது. நாசமாய் போச்சு! என்றபடிக்கே ஸ்கிரிப்டை பழையபடிக்கு மணிரத்தினம் பட டைலாக்கைப் போல், 'பச்சக் கஜக்' என்று மாற்றியமைத்து ரெடி செய்தோம்.

இந்த இரு இதழ்கள் ஜாலியான கார்ட்டூன் பாணியிலான களங்கள் என்றால், தொடர உள்ள ராபின்ஹுட் தொடரோ ஒரு ஆக்ஷன் ஹீரோவின் உதயம்.​ராபின்ஹுட் பற்றி சில மாதங்களுக்கு முன்பாய் அட்டைப்பட ட்ரைலர் மட்டுமே கண்ணில் காட்டியிருக்க, அப்போதே, "நீதிடா, நேர்மைடா, நியாயம்டா" என்று ஆலமரத்தடியில் பஞ்சாயத்து கனஜோராகக் களை கட்டியிருந்தது நினைவிருக்கலாம். இருப்போரிடமிருந்து எடுத்து இல்லாதோரிடம் கொடுத்த ராபின்ஹுட் பற்றி இங்கிலீஷ் பாடங்களில் நாம் படித்திருக்கலாம். Maybe, அந்த வாய்ப்பு அமைந்திருக்கா பட்சத்தில் இந்தக் கானக ஹீரோவை, ஜூனியரின் கைவண்ணத்தில், அழகான வண்ணத்தில், ரசிக்கலாம். இதழ் நம்பர் ஒன்று - ராபின்ஹுட் உருவான பின்னணியின் கதை. and இதழ் நம்பர் இரண்டு - தொடரும் அவரது சாகசங்கள். இங்கே சித்திர பாணிகள் சகலமுமே செம ரியலிஸ்டிக்காக இருந்திட வேண்டும் என்பதால், ஏகமாய் உழைத்திருப்பதைப்  பார்க்கப் போகிறீர்கள் ! 

Again 16 பக்கங்கள் ஒவ்வொரு இதழிலும்..! அழகான கலர், அழகான கெட்டி அட்டை, and எல்லாமே குட்டி விலைகளில். பசங்களுக்கு இவை ரூபாய் 20 விலையில், புத்தக விழாக்களில் விற்கப்படும். ஒரு காலத்தில் பிள்ளைகளாக இருந்தோர் வாங்குவதினில் விலை ரூபாய் 25 என்றாகிடும்.

இந்தச் சுற்றில் ஒரு b&w இதழுமே, ஜூனியர் உருவாக்கியிருந்தது இன்னொரு highlight. "யார் அவள்...? என்ற ஒரு மெலிதான திகில் திரில்லர் 48 பக்கங்களில், டெக்ஸ் சைஸில் ரூ. 45 விலையில் வரக் காத்திருக்கிறது. Again, இது முழுக்க முழுக்க ஜூனியரின் கற்பனையிலான உருவாக்கம். And again இரவே..இருளே.. கொல்லாதே .." ரேஞ்சுக்கு இதனை எதிர்பார்த்திட வேணாமே ப்ளீஸ் ? இங்கும்  வசனங்கள் மட்டுமே நம்மள் கி கைங்கரியம்.

 

இதோ, எல்லா இதழ்களுக்குமான அட்டைப்பட ப்ரிவியூக்கள் & உட்பக்க ப்ரிவியூக்கள்.​ இவற்றுள் ராபின் ஹுடின் இரண்டாவது இதழ் தவிர்த்து பாக்கி சகலமும் பிரிண்ட் ஆகி பைண்டிங்கில் உள்ளன. வரும் வெள்ளியன்று  கோவையில் புத்தகவிழா தொடங்கவிருக்க, நானும் ஜூனியரும், சனி காலை பராக்குப்  பார்க்க கோவைக்கு ஒரு குட்டி விசிட் அடிப்பதாக உத்தேசித்திருக்கிறோம். அந்நேரத்திற்குள் ராபின் ஹுடின் இரண்டாவது புக்கும் தயாராகி இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. ​So, மொத்தமாய் ஆறு இதழ்களையும் அன்றைக்கு கையில் எடுத்துக்கொண்டு வரவேண்டியதுதான்.

ஒரு மொக்கையான disclaimer-ஐ  மறுக்கா இங்கே பதிவு செய்துவிடுகிறேன் மக்களே.

​இது முழுக்க முழுக்க, எவ்வித முறைப்படியான AI சார்ந்த கற்றலும் அல்லாத புதியவரின் கைவண்ணங்களே. So, நிச்சயமாய் ஆங்காங்கே பிசிறுகளோ, பிழைகளோ இருப்பது சாத்தியமே. And இவற்றுள் எவையும் காமிக்ஸ் உலகின் ஐஸ்னர் விருதுக்கு போட்டி போடப்போகும் ரகமுமே அல்லதான். So, ஒரு புதிய முயற்சிக்கு 'தம்' கட்டி பகடிகளைப் பரிசாக்கிட வேண்டாமே ப்ளீஸ். And ஏற்கனவே சொன்னது போல, இவற்றின் டார்கெட் ஆடியன்ஸ் நாமே அல்ல. முழுக்க முழுக்க புத்தக விழாவின் இளம் தலைமுறையினரை மனதில் கொண்டே உருவாக்கப்பட்டுள்ளவை இவை. தொடரும் நாட்களில் இந்த முதல் தொகுப்பில் உள்ள பிசகுகளை சரிசெய்திடவும், இதழ்களில் சாரம் குறைவென்றிருப்பதை சரி செய்யவும் நிச்சயம் மெனக்கெடுவோம். ​For sure a long way to go and for sure a long journey ahead.

5 x கலர் இதழ்கள் 25 ரூபாய் விலையிலும் 

1 x b&w இதழ் ரூபாய் 45 விலையிலும் 

எனும்போது - மொத்தம் ரூ. 170 ஆகிறது. 

ஆகஸ்ட் மாதத்து சந்தா புக்குகளோடு இவற்றையும் பெற்றிட விரும்பும் பட்சத்தில் ரூ.170 மட்டும் GPay செய்தால், இல்லம் தேடி இவையுமே வந்துடும் folks ! 

In case இவற்றை இப்போதே பெற விரும்பினால் - கூரியர் சேர்த்து ரூ.210 

தொடரும் அடுத்த சுற்றில் இன்னும் கூடுதலாய் ஹாரர் கதைகள், பப்ளிக் டொமைனில் இருக்கக்கூடிய சில தரமான படைப்புகள் என்பனவற்றையும் இதே ரூபாய் 20, 25, 45 விலைகளில் வெளியிடத்  திட்டமிட்டுள்ளோம். நடப்பாண்டில் புது அரசின் புத்தக விழா சார்ந்த கொள்கைகள், முன்போலவே தொடரும் பட்சத்தில், நமது இந்த முயற்சிகள் இணைதளத்தில் அரங்கேறிக்கொண்டே இருக்கும்.

So இந்த நொடியில் கலரில் என் முன்னே மினுமினுக்கும் இதழ்களை, பழம் தின்று கொட்டை போட்டதொரு மொக்கை எடிட்டராய் ரசிக்கும் அதே நொடியில், 42 ஆண்டுகளாய் எனக்குச் சாத்தியப்பட்டிருக்கா ஒரு சமாச்சாரத்தை என் பிள்ளை சாதித்திருப்பதை நினைத்து ஜிலோவென காலரை தூக்கிவிட்டுக்கொள்ளும் ஒரு அப்பனாகவும்,  உங்கள் முன்னே நான், 

Bye all...., ஆகஸ்ட்டின் இளம் தளபதியோடு இந்த ஞாயிறை தொடரப்  புறப்படுகிறேன். அப்புறம் இன்று மதியம் தாத்தாக்கள் சார்ந்த ஒரு கலந்துரையாடல் வீடியோ திட்டமிட்டுள்ளோம், அது எந்த மட்டும் சாத்தியப்படுகிறது ? என்பதை புனித மனிடோவே அறிவார். Wish us luck people.....  See you around...Bye for now !